20-04-09

De Vlaams Belang Jongere als ambassadeur van de Nederlandse taal: Deel 1

De Vlaams Belang Jongere als ambassadeur van de Nederlandse taal: Deel 1

Laat mij beginnen met twee citaten. “Wie geen vreemde talen kent, weet niets van zijn eigen taal.” en “Wie een taal spreekt die zijn moedertaal niet is, die wordt naar beneden gedrukt, onherroepelijk. Waarom hebben gekoloniseerde volkeren zoals negers, indianen, enz. de reputatie gekregen dat ze zo kinderlijk zijn? Omdat zij gedwongen waren tegen hun meesters talen te spreken die zij niet goed kenden.”. Deze twee citaten van respectievelijk Johann Wolfgang von Goethe en Willem Frederik Hermans (Nederlands schrijver) lijken het tegenovergestelde te zeggen, maar wie de citaten beter begrijpt ziet in waarom de bescherming van de eigen taal o zo belangrijk is.

Historische schets Vlaamse Taalstrijd

Reeds van voor de onafhankelijkheid van België werd de verfransing van onze regio’s als een bedreiging gezien. De opgelegde assimilatie in de door de Fransen bezette gebieden in de Nederlanden kende een succes bij de bovenlaag van de bevolking maar werd uiteraard niet op applaus onthaald bij de gewone bevolking. Daar werd vastgehouden aan de Vlaamse en zelfs Waalse dialecten. Koning Willem I probeerde deze situatie om te keren maar dit lukte maar gedeeltelijk. Jan-Frans Willems, en andere Vlaamse intellectuelen slaagden er echter wel in om onze moedertaal te bewaren. Uiteraard hoef ik hier het ontstaan van België niet te verklaren met de verdere verfransing van onze regio’s tot gevolg. Sindsdien heeft tot op heden de Vlaamse Beweging er voor gezorgd dat we terug meer en meer taalrechten verwierven.

De taalstrijd kende een eerste groot succes met de uitvaardiging van de Gelijkheidswet in 1898 waardoor het Nederlands werd erkend als officiële landstaal. Meteen daarop begon men vanuit het principe van het territorialiteitsbeginsel te ijveren voor de volledige vernederlandsing van de Vlaamse regio. De vernederlandsing van de Universiteit van Gent - opgericht door Willem I – zou er echter pas komen na de Eerste Wereldoorlog. Dat dit alles niet zonder slag of stoot gebeurde spreekt voor zich. Een radicale Wallingantische Beweging stak de kop op en dit voornamelijk in de Vlaamse (!) steden en in Brussel.

De Eerste en Tweede Wereldoorlog brachten telkens een lichtpunt van hoop met zich mee voor de Vlaamse Beweging doordat er een Flamenpolitiek werd gevoerd. Duitsland vernederlandste de Gentse universiteit en de Vlamingen kregen meer rechten. Door deze zogeheten collaboratie(s) kreeg de Vlaamse Beweging het telkens hard te verduren na beide oorlogen. De onmenselijke vervolging van Flamiganten tijdens de repressie tijdens 1940 - ’41 laten tot op heden hun sporen na.

Tijdens de jaren ’60 begon de Rand rond Brussel steeds meer en meer te verfransen en ook de strijd in de Voerstreek stak de kop op. Deze laatste strijd werd ‘gewonnen’ door de Vlamingen bij de gemeenteraadsverkiezingen van 8 oktober 2000 waar voor het eerst in lange tijd een Vlaamse burgemeester werd gekozen. Alvorens deze ‘strijd’ beslecht werd kwam men tot het vastleggen van de Taalgrens die officieel van kracht ging op 1 september 1963. Flor Grammens was een voorvechter in de strijd voor het vastleggen van de Taalgrens. Grammens werd bekend toen hij vanaf januari 1937 eigenhandig Franstalige overheidsmededelingen, zoals straatnaamborden, overschilderde. Zijn eerste actie betrof Edingen. Volgens de taalwet moesten alle overheidsberichten tweetalig zijn, maar in Edingen waren ze allemaal eentalig Frans.

Hij ageerde bij voorkeur in Vlaamse gemeenten aan de destijds niet officieel vastgestelde taalgrens (de huidige faciliteitengemeenten), die volgens de taalwetten tweetalige gemeenten waren. Eveneens slaagde hij er in uit het gemeentehuis van de Vlaamse gemeente Walshoutem - toen behorende tot de provincie Luik - eentalig Franstalige gemeenteraadsverslagen (wat tegen de taalwet was) als ‘bewijsstukken’ mee te smokkelen naar het ministerie van Binnenlandse Zaken. Daarna verplaatste de actie zich naar de Voerstreek, waar alle Franstalige wegwijzers en andere borden werden overschilderd. Na drie weken actie en verschillende interpellaties in het Parlement, beloofde de Minister van Binnenlandse Zaken De Schryver een onderzoek in te stellen naar de toepassing van de taalwet op de taalgrens. Grammens zou er zijn acties tijdelijk opschorten.

Bij de wettelijke vastlegging van de taalgrens werd meteen ook beslist dat de officiële tienjaarlijkse talentelling afgeschaft werd. Aan de hand van deze talentelling maakte men uit of een gemeente gelegen aan de grens van Wallonië met Vlaanderen tot ofwel Wallonië of Vlaanderen toebehoorde. Voeren was hier dus een belangrijk twistpunt aangezien de gemeente officieel tot de provincie Luik behoorde, maar waar de inwoners voornamelijk een Limburgs (dus Nederlandstalig) dialect praatten. Vele Walen hebben zich door de ligging van Voeren in deze gemeente gevestigd en daardoor was het aantal Vlamingen in Voeren teruggevallen tot minder dan 40% van de inwoners. Voeren werd bij Vlaanderen gevoegd en anderzijds is Vlaanderen onder andere Edingen en Komen kwijtgespeeld aan Wallonië.

De strijd in de Rand rond Brussel woedt nog in alle hevigheid. De terechte niet-benoeming van een drietal Franstalige burgemeesters in de Rand door Marino Keulen, omdat ze de taalwetgeving weigeren te respecteren, is het meeste frappante voorbeeld van de taalstrijd tijdens de laatste jaren.

16:58 Gepost door Bert Deckers in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.