23-10-09

Assimilatie: neen! Remigratie: ja!

Inleiding

Toen in de jaren ’50, ’60 en ’70 de eerste ‘grote’ migrantenstromen het Europese vasteland bereikten werd er in vele landen – waaronder België – weinig of geen aandacht besteed aan een degelijk integratiebeleid. Dat deze ‘gast’arbeiders met een verblijfs- en werkvergunning wel eens niet zouden willen terugkeren naar hun land van herkomst werd niet aan gedacht. We spreken hier over 125.000 vergunningen op amper 5 jaar tijd! Dat deze vreemdelingen vroeg of laat aan gezinsuitbreiding dachten en dat dan ook in de praktijk wilden omzetten bleek ook niet in het plan opgenomen. Nu, een 50-tal jaren later zitten we met een nooit gezien aantal vreemdelingen hier in Vlaanderen en elders in Europa. Van enige integratie van de ‘eerste’ generatie vreemdelingen is zelden of nooit sprake geweest. Nu nog spreken velen onder hen nog steeds niet de taal van het gastland, in ons geval het Nederlands.

Gastarbeiders uit Noord-Afrika en het Nabije Oosten met een islamitische achtergrond zijn één zaak. De officiële geschiedenis wil dat zij naar hier kwamen om te werken. Door de val van de Berlijnse Muur kwam een nieuwe immigratiestroom op gang: die vanuit de voormalige Sovjetunie en de Oostbloklanden. Deze instroom had niet veel meer te zien met ‘gastarbeid’. Vele Oost-Europeanen snelden naar West-Europa (beter bekend als het Vrije Westen) als bijen op zoek naar een bodemloze honingpot. Vermits er voor de eerste instroom vreemdelingen - drie decennia ervoor - geen degelijk integratiebeleid op poten werd gezet zou men denken dat er 30 jaar later al wel eens nagedacht was over voorwaarden om de nationaliteit te bekomen van het land waar men wilde resideren.  Wie dat gelooft is eraan voor de moeite. Maar niet getreurd, de instroom begin jaren ’90 bleef nog enigszins beperkt in vergelijking met wat we nu meemaken.

De gezinsuitbreidingen waarover ik eerder schreef waren een groot succes! Menig kind, kleinkind en achterkleinkind zagen het levenslicht en het was peis en vree voor de ‘gast’arbeiders van weleer en voor hun nakomelingen in ons land van melk en honing. Volgens de cijfers van het NIS telde ‘ons’ land op 1 januari 1990 reeds 880.812 vreemdelingen. Dit zijn enkel nog maar de vreemdelingen zonder Belgisch paspoort. Vanaf de jaren 90’ kwam daar dus nog eens een nieuwe immigratiestroom bij en nu anno 2009 kennen we reeds een tweede grote regularisatieronde. De eerste ronde kende een vermeerdering met 50.000 ‘nieuwe Belgen’ onder de paars-groene regering Verhofstadt I. Via gezinsuitbreiding kan je dit cijfer verveelvoudigen. En de vreemdelingenwetgeving? Die hinkt vanzelfsprekend nog steeds achterop. Het tempo waarmee de vreemdelingen ons land en de rest van (West-)Europa overspoelen ligt enorm hoog. Het lijkt haast onmogelijk om nu nog de klok terug te draaien. Edoch.

Economische en (multi)culturele waanzin

Ik geloof persoonlijk dat er nog steeds een remigratiepolitiek kan en moet gevoerd worden. Verschillende erkende organisaties houden zich daar trouwens al mee bezig. Desalniettemin is er geen ‘zichtbaar’ effect waar te nemen van deze nobele inspanningen. Niet moeilijk wanneer je weet dat de beleidsmakers niet de minste interesse hebben in een remigratiepolitiek. Zelfs illegalen en economische gelukszoekers worden quasi ongemoeid gelaten. Dit ten voordelen van politiek electoraal gewin op de korte en middellange termijn. Voor de huidige blauw-rode politieke kaste is het een sport geworden om vreemdelingen te paaien, met maatschappelijk niet te overziene problemen tot gevolg! Niet alleen wordt het eigen volk hierdoor - antipositief - gediscrimineerd en komen er zo honderdduizenden Vlamingen in de problemen, vreemdelingen krijgen hierdoor een status van overbeschermde dochters en zonen van de maatschappij. Want wie deze praktijken openlijk durft aan te klagen mag zich steevast verwachten aan een klacht wegens racisme en discriminatie vanwege de Belgische Gedankenpolizei.

Ik denk dan ook dat we ons als nationalisten eens opnieuw moeten bezinnen over een plan gelijkend aan maar verschillend van het beruchte 70-puntenprogramma van het voormalige Vlaams Blok dat werd voorgesteld op het colloquium van 6 juni 1992 onder de noemer: Immigratie: het Westen voor de keuze. Een aantal punten werden reeds uitgevoerd door de establishmentspartijen, onder electorale druk van deze partij.  Uiteraard zijn andere punten achterhaald, gezien het enorme aantal vreemdelingen anno 2009 en het feit dat we al kunnen spreken over vreemdelingen van de derde generatie. Zij zijn hier geboren en kregen zo automatisch de Belgische identiteit, wat dat ook moge inhouden, maar dat is een andere discussie.

Wanneer we spreken van een remigratiebeleid moeten we eerst oorzaak en gevolg bekijken. Waar de eerste oorzaak van immigratie ligt bij het naar hier halen van Mediterrane vreemdelingen omwille van het zogeheten arbeiderstekort in de mijnen, ligt nu de reden elders. De mijnen en zware industrie zijn reeds vele jaren gesloten.  De reden vandaag ligt in het willen creëren van een multiculturele maatschappij, een culturele hutsepot van het kleinste gemeen veelvoud van alle culturen en godsdiensten, van alle tijden en alle plaatsen, waar voor authentieke en orthodoxe Europese en christelijke tradities geen plaats meer is. De hedendaagse maatschappelijke realiteit is de multiculturele natte droom van liberalen en socialisten van alle variëteiten denkbaar. Een platte en oppervlakkige maatschappij waar iedereen gelijk(waardig) is in de proletarische massa die niets te zeggen heeft, en waar er van ‘multi’ in feite weinig te merken is. Een rasechte consumptiemaatschappij waar verteren en vergaren tot opperste doel verheven is en waar de gewone man in de straat het middel is om tot het doel te komen.

Wat tegenwoordig vlotjes en zonder nadenken de ‘Westerse maatschappij’ genoemd wordt is in feite een maatschappij die net gestoeld is op import van vreemde invloeden én van enorme hoeveelheden vreemdelingen. Deze mentaliteit die voor het grootste gedeelte overgewaaid is uit en tot bloei kwam in de Verenigde Staten van Amerika, maar wiens historische en culturele wortels in Europa liggen, heeft volledig de Westerse contreien in haar macht. Alle kenmerken van de multicultuur zijn hier aanwezig. Ik hoef ze niet allemaal op te sommen, maar iedereen kent de klassiekers zoals McDonalds, Coca Cola, Starbucks, Levi’s Jeans, Jazz en Blues, Hip-Hop, R&B, Zumba (om een recent voorbeeld te geven van platvloerse massabeheersing), enz. Ik  klaagde dit fenomeen reeds aan in het jongste blaadje van de Vlaams Belang Jongeren. Via deze link kan je het herlezen: deel 1, deel 2, deel 3, deel 4. In deze tekst maak ik een balans op van de resultaten van de multiculturele waanzin. Eveneens hoe de multikul de jeugd in haar greep houdt en tevens hoe onze Nederlandse taal er onder lijdt. Uit deze tekst kan je onthouden dat de massa-immigratie onder andere een gevolg is van het tot stand brengen van een multiculturele maatschappij. Een - gewild - gevolg, dus geen - ongewilde - oorzaak.

De massaimmigratie is verder ook het gevolg van het economische systeem waarin wij zitten van de dictatuur van grootkapitaal- en grootarbeid. Mensen worden uit de periferie van de kapitalistische wereld aangetrokken door het rijke kapitalistische Westen, maar zijn evenveel slachtoffer van dat systeem als pakweg de Opel-arbeider of de gedupeerde van de Kaupthingbank. Europa begaat trouwens de fatale fout om miljoenen nieuwe immigranten toe te laten onder het mom van het bestrijden van de vergrijzing, terwijl dat vooral is om de lonen hier te kunnen drukken. De massa-immigratie en de multiculturele maatschappij zijn in die zin misschien wel beiden eerder een gevolg van het economische systeem dan oorzaak en gevolg op zichzelf. We moeten natuurlijk niet zover gaan om als de marxisten de vreemdelingen als bondgenoten te zien, maar in wezen zijn we beiden ongetwijfeld doelbewuste slachtoffers van het huidige economische systeem.

Vergis u niet, het zijn niet de vreemdelingen die de multiculturele maatschappij hebben uitgevonden, maar wel diegenen die er massa’s geld wil(l)(d)en uit slaan, en hun machtsbasis ermee verzilveren. Vreemdelingen verworden - hoe je het ook draait of keert - steeds meer en meer het lijdend voorwerp en zelfs in se het slachtoffer van de multicultuur. Het zijn menselijke proefdieren in een grotesk sociaal experiment.  Liberalen en socialisten schreeuwen om het hardst hoe goed de multicultuur wel is voor onze maatschappij en misbruiken daarbij in overvloed de goodwill van de naar hier geëmigreerde en zelfs de hier geboren vreemdelingen. Daarbij schuwen ze loze beloften zeker niet ten overstaan van de vreemdelingen! Het lijkt wel of onze West-Europese Heimat inderdaad een honingpot zonder bodem is. Het Aards Paradijs zonder maat en einde. Het tegendeel is echter waar. Hoe langer de sociale zekerheid wordt uitgemolken ten voordele van de massa’s immigranten, des te sneller daalt de financiële zekerheid van diezelfde sociale instellingen waar iedere werkende inwoner aan afdraagt. Want vandaag ‘krijgen’ mensen massaal, die nooit ertoe hebben bijgedragen.  Het systeem staat op ontploffen.  De bewijzen en anekdotes van dit profitariaat zijn legio en ga ik hier dus niet opsommen.

Remigratie

Om een remigratie te organiseren dient men nuchter en rationeel enkele mogelijkheden te bekijken. Vreemdelingen (al dan niet met Belgisch identiteitsbewijs) zonder boe of ba op een trein of boot zetten richting thuisland gaat het probleem op termijn allesbehalve oplossen. Dat is trouwens minstens even inhumaan als het naar hier halen van honderdduizenden vreemdelingen. Het uitgangspunt van een remigratie mag niet de aversie ten overstaan van de vreemdeling an sich zijn, dan wel de bekommernis om de toekomst van ons eigen volk en in het verlengde de bekommernis over het voortbestaan van de aloude West-Europese overlevering, op zowel socio-cultureel als socio-economisch vlak. Tevens komt een goed georganiseerde en beredeneerde remigratie evengoed de remigrant, zijn volk en zijn land ten goede.  Een remigratiebeleid moet gekoppeld zijn aan een beleid van echte ontwikkelingssamenwerking, waarbij door ons efficiënt en doortastend maar ter plekke orde op zaken wordt gesteld.

Als we gaan kijken naar onze sociale zekerheid is het lang niet zeker dat die het financieel nog lang gaat uithouden. Uit cijfers van de Vlaamse OCMW’s blijkt dat de laatste decennia steeds meer en meer vreemdelingen gebruik maken van deze sociale faciliteit zonder voorafgaandelijk hiertoe redelijk tot niets bijgedragen te hebben. Dit kan natuurlijk niet blijven duren. Het OCMW is geen bodemloze put, al lijkt het soms wel zo. Enkel mits drastische maatregelen waaronder belastingverhogingen zal deze put kunnen aangevuld worden. Hetzelfde verhaal voor de ziekteverzekeringen, werkloosheidsuitkeringen en zo voorts. Men kan enkel maar de centen gaan halen daar waar ze zitten. Met andere woorden moet er een halt toegeroepen worden aan het uitmelken van onze sociale zekerheid. Vreemdelingen moeten dus net zoals iedereen gaan werken.  Arbeid is emancipatie en is noodzakelijk voor geestelijk en materieel welzijn, en voor menselijke vrijheid.  Weigeren ze dit te doen dan is dit een eerste aanleiding om gerepatrieerd te worden. Indien deze maatregel van kracht zou zijn dan geloof ik al in een sterke daling van het aantal werklozen onder de vreemdelingen. Uiteraard komen de koppigste werkweigeraars waarschijnlijk in een vicieuze cirkel terecht, want eveneens in het land waarnaar ze gerepatrieerd worden, vervallen ze hoogstwaarschijnlijk in dezelfde slechte gewoonte(n).

Er zijn mijns inziens enkele factoren om remigratie in te delen.

De eerste manier is de gedwongen repatriëring. Aanleidingen daarvoor kunnen zijn - zoals eerder geschreven – werkonwilligheid, het overduidelijk en bewezen frauduleus misbruiken van onze sociale zekerheid, het plegen van criminele feiten waarbij een kat een kat wordt genoemd en ernstige vergrijpen niet worden afgedaan als een kruimeldiefstal, illegaal verblijf op het grondgebied, definitief afgewezen asielaanvraag, enz.  Gedwongen repatriëring mag pas de laatste optie zijn in heel het remigratieverhaal. Vreemdelingen moeten in eerste instantie de kans krijgen om zich zoveel mogelijk te integreren in onze maatschappij - op onze voorwaarden - of ze moeten kunnen aantonen dat hun verblijf maar tijdelijk is. Over dat integreren kom ik verder in de tekst nog op terug.

Idealer zou dus zijn dat vreemdelingen uit eigen beweging terugkeren naar hun land van herkomst. Hiervoor kunnen er verschillende redenen zijn. Het willen verspreiden in de landen van herkomst van kennis en ervaring, opgedaan in onze scholen en samenleving, Hogescholen en universiteiten zou mijns inziens de belangrijkste motivatie moeten zijn. Een andere reden zou kunnen zijn dat de vreemdelingen aan gezinshereniging willen doen, ditmaal in het land van herkomst en dus niet hier in onze West-Europese landen. Volgmigratie is momenteel één van de belangrijkste redenen van de snelle stijging van het aantal vreemdelingen in onze contreien.

Het is de taak van de overheid om vreemdelingen aan te sturen en voor te bereiden op een vrijwillige terugkeer. Daartoe moet de overheid niet alleen hier, maar ook daar maatregelen nemen en implementeren. Net als het de taak is van de overheid om ervoor te zorgen dat vreemdelingen in het buitenland worden ontmoedigd om ‘zomaar’ naar hier te komen. De situatie ter plaatse moet worden omgebouwd opdat vreemdelingen bemoedigd zouden zijn in de landen van herkomst te blijven.  Hierin ligt de historische roeping van het Avondland als motor van beschavingsverspreiding  overigens Nogmaals, vreemdelingen die hier willen studeren en/of werken en daarmee dus constructief bijdragen aan de welvaart in ons land zijn hier welkom. Voor de overigen moet het duidelijk zijn dat er hier momenteel geen plaats meer is. De slogan ‘vol is vol’ is geen holle slogan. Het is helaas de harde, kwantitatieve en kwalitatieve realiteit. Het feit dat er anno 2009 honderden, misschien wel duizenden illegalen in hotels verblijven op kosten van de belastingbetaler zegt me dunkt genoeg ...

Het remigratieverhaal kan dus opgebouwd worden rond de drie volgende begrippen: gedwongen repatriëring, vrijwillige remigratie en ontmoediging van immigratie uit het thuisland.

Assimilatie: een achterhaald begrip!

Vreemdelingen die dus met goede bedoelingen naar hier willen komen gaan zich moeten aanpassen aan onze leefgewoontes. Daarom dat ik pleit voor een verregaande integratie van dit smaldeel.  Respect - dus kennis - voor onze taal, cultuur, cultuurtradities en cultureel erfgoed, religie, het naleven van onze wetten, het aanvaarden van onze West-Europese gegroeide normen en waarden. (niet de ‘Westerse’ normen en waarden die meer en meer de ‘Amerikaanse’ normen en waarden blijken te zijn), het aanvaarden dat de bevolking die hier woont een gezamenlijke geschiedenis achter de rug heeft die leidde tot concrete en onaantastbare verworvenheden, enz. Indien de vreemdelingen maar met mondjesmaat zouden binnensijpelen, dan had men kunnen eisen dat ze zich zouden ‘assimileren’. Enkele druppeltjes gele verf in een pot rode verf verdwijnen na goed roeren.  Dat ze met andere woorden in het geval van Vlaanderen, Vlaming zouden kunnen worden onder de Vlamingen. Vandaag de dag is de eis tot assimilatie echter een achterhaalde eis.  Slechts als de kwantiteit van toegestroomde vreemdelingen een kritisch punt bereikt is er een levensgroot probleem.  Rode verf stopt nu eenmaal rode verf te zijn op het moment dat de hoeveelheid toegevoegde gele verf zo massaal is dat de grondkleur van het rood fundamenteel verschuift.

Assimilatie is de meest verregaande vorm van integratie. Men kruipt als het ware in de huid van bevolking van het gastland, ook in de privaatmenselijke verhoudingen. Als we gaan kijken hoeveel vreemdelingen – zelfs met Belgische identiteit -  hier reeds gevestigd zijn, is het vragen van assimilatie door die vreemdelingen nefast voor het voortbestaan van de identiteit van ons volk. Zeker in tijden waar globalisering en multicultuur het maatschappelijk beeld bepalen is het meer dan ooit nodig om onze identiteit zoveel mogelijk te beschermen tegen vreemde invloeden. En die invloeden zijn velerlei. Net zoals het tot stand willen brengen van een multiculturele maatschappij een absolute vervreemding met zich meebrengt zal een veramerikanisering een minstens even grote vervreemding als gevolg hebben.

Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat onze West-Europese bakermat zichzelf heeft verkocht als een inschikkelijke muurmadelief aan de multiculturele lobby en de Amerikaanse lokroep naar ‘meer’. Meer consumptie, meer ‘vrijheid’, meer diversiteit, meer massagevoel, meer drang naar luxe, enz. West-Europa met zulk een rijke geschiedenis, met zulk een waaier aan cultuur(beleving), met zulk een boeiend verleden heeft geen nood aan al die opgedrongen ‘valse’ waarden en normen. Zeggen dat hier financieel gewin aan te pas komt is hetzelfde als een open deur intrappen!

Een echte assimilatie van grote bevolkingsgroepen is trouwens utopisch. Het gaat, hoe je het ook draait of keert, het karakter van het ‘gast’volk als dusdanig veranderen dat het na verloop van tijd niet meer herkenbaar is en waardoor het haar identiteit verloren heeft. Uiteraard is dat net de essentie van de multicultuur. Onder het mom van diversiteit wil men een uniforme samenleving creëren waar nog maar weinig tot geen sprake is van verschillende culturen. In plaats van multicultuur zou men dus beter spreken over een inhoudelijke mono-cultuur die zichzelf formeel benoemt als multicultuur. Ik zeg hier trouwens niet mee dat assimilatie bijdraagt aan de multiculturele heilstaat, wel integendeel. Assimilatie is theoretisch gezien perfect te verdedigen, maar de praktijk vertelt ons helaas een ander verhaal.

Solidarisme, dat is geen socialisme

Het zwaartepunt moet naar mijn gevoel dus terug verlegd worden. In plaats van ons te concentreren op een eis als assimilatie ben ik ervan overtuigd dat we ons in de nationale beweging terug moeten toespitsen op remigratie. Dit in het belang van alle betrokken partijen: de migrant, de overheid en - niet in het minst - de eigen bevolking.  Dit naast de peilers van de onafhankelijkheid en soevereiniteitsverwerving van Vlaanderen én de sociaal-economische ombouw van de samenleving op solidaristisch model.

Ik kan goed verstaan dat steeds meer jongeren in onze nationalistische kringen gewonnen geraken voor de oorspronkelijke idee van het solidarisme. Deze politieke en sociaal-economische stroming pleit namelijk voor een natuurlijk evenwicht tussen burger en gezin, volk en staat, tussen werknemer en werkgever, tussen vreemdeling en eigen volk, met andere woorden tussen de verschillende groepen in onze samenleving. Een samenleving en een evolutie van een volk moeten organisch tot stand kunnen komen en gebouwd zijn op geestelijke waarden, en die evolutie mag niet geforceerd worden door dwaze liberale en socialistische materialistische maakbaarheidstheorieën die enkel tot doel hebben om de volkse identiteit te vernietigen en een lompe, volgzame massa te creëren. Daar heeft niemand baat bij.

Het citaat: “Enkele jaren zijn voldoende om het verstand van een volk te beschaven. Eeuwen zijn nodig om zijn karakter te beschaven.” (in het Frans: “Quelques années suffisent pour civiliser l’intelligence d’un peuple. Il faut des siècles pour civiliser son caractère.”) van Gustave le Bon, Frans socioloog en psycholoog (1841-1931) is misschien wel een mooie afsluiter van dit schrijfsel. Het beschrijft perfect waar het volgens mij om gaat. Wie assimilatie bepleit moet misschien eens stilstaan bij wat ‘inmenging’ en ‘vervreemding’ op termijn kan betekenen voor een volk. Remigratie daarentegen is een veel snellere en meer effectieve oplossing voor het migratieprobleem dat zich hoe dan ook overal in West-Europa stelt.  Maar bovenal is het moreel gesproken de enige waardige keuze. In de visietekst van de ‘nieuwe’ Vlaams Belang Jongeren wordt alvast gepleit voor een solidaristisch maatschappijmodel en staat remigratie als optie ingeschreven. Dat stemt alvast hoopvol! De eerste stap is gezet.

Bert Deckers
Met dank aan Stijn Calle.

11:34 Gepost door Bert Deckers in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.