23-10-09

Assimilatie: neen! Remigratie: ja!

Inleiding

Toen in de jaren ’50, ’60 en ’70 de eerste ‘grote’ migrantenstromen het Europese vasteland bereikten werd er in vele landen – waaronder België – weinig of geen aandacht besteed aan een degelijk integratiebeleid. Dat deze ‘gast’arbeiders met een verblijfs- en werkvergunning wel eens niet zouden willen terugkeren naar hun land van herkomst werd niet aan gedacht. We spreken hier over 125.000 vergunningen op amper 5 jaar tijd! Dat deze vreemdelingen vroeg of laat aan gezinsuitbreiding dachten en dat dan ook in de praktijk wilden omzetten bleek ook niet in het plan opgenomen. Nu, een 50-tal jaren later zitten we met een nooit gezien aantal vreemdelingen hier in Vlaanderen en elders in Europa. Van enige integratie van de ‘eerste’ generatie vreemdelingen is zelden of nooit sprake geweest. Nu nog spreken velen onder hen nog steeds niet de taal van het gastland, in ons geval het Nederlands.

Gastarbeiders uit Noord-Afrika en het Nabije Oosten met een islamitische achtergrond zijn één zaak. De officiële geschiedenis wil dat zij naar hier kwamen om te werken. Door de val van de Berlijnse Muur kwam een nieuwe immigratiestroom op gang: die vanuit de voormalige Sovjetunie en de Oostbloklanden. Deze instroom had niet veel meer te zien met ‘gastarbeid’. Vele Oost-Europeanen snelden naar West-Europa (beter bekend als het Vrije Westen) als bijen op zoek naar een bodemloze honingpot. Vermits er voor de eerste instroom vreemdelingen - drie decennia ervoor - geen degelijk integratiebeleid op poten werd gezet zou men denken dat er 30 jaar later al wel eens nagedacht was over voorwaarden om de nationaliteit te bekomen van het land waar men wilde resideren.  Wie dat gelooft is eraan voor de moeite. Maar niet getreurd, de instroom begin jaren ’90 bleef nog enigszins beperkt in vergelijking met wat we nu meemaken.

De gezinsuitbreidingen waarover ik eerder schreef waren een groot succes! Menig kind, kleinkind en achterkleinkind zagen het levenslicht en het was peis en vree voor de ‘gast’arbeiders van weleer en voor hun nakomelingen in ons land van melk en honing. Volgens de cijfers van het NIS telde ‘ons’ land op 1 januari 1990 reeds 880.812 vreemdelingen. Dit zijn enkel nog maar de vreemdelingen zonder Belgisch paspoort. Vanaf de jaren 90’ kwam daar dus nog eens een nieuwe immigratiestroom bij en nu anno 2009 kennen we reeds een tweede grote regularisatieronde. De eerste ronde kende een vermeerdering met 50.000 ‘nieuwe Belgen’ onder de paars-groene regering Verhofstadt I. Via gezinsuitbreiding kan je dit cijfer verveelvoudigen. En de vreemdelingenwetgeving? Die hinkt vanzelfsprekend nog steeds achterop. Het tempo waarmee de vreemdelingen ons land en de rest van (West-)Europa overspoelen ligt enorm hoog. Het lijkt haast onmogelijk om nu nog de klok terug te draaien. Edoch.

Economische en (multi)culturele waanzin

Ik geloof persoonlijk dat er nog steeds een remigratiepolitiek kan en moet gevoerd worden. Verschillende erkende organisaties houden zich daar trouwens al mee bezig. Desalniettemin is er geen ‘zichtbaar’ effect waar te nemen van deze nobele inspanningen. Niet moeilijk wanneer je weet dat de beleidsmakers niet de minste interesse hebben in een remigratiepolitiek. Zelfs illegalen en economische gelukszoekers worden quasi ongemoeid gelaten. Dit ten voordelen van politiek electoraal gewin op de korte en middellange termijn. Voor de huidige blauw-rode politieke kaste is het een sport geworden om vreemdelingen te paaien, met maatschappelijk niet te overziene problemen tot gevolg! Niet alleen wordt het eigen volk hierdoor - antipositief - gediscrimineerd en komen er zo honderdduizenden Vlamingen in de problemen, vreemdelingen krijgen hierdoor een status van overbeschermde dochters en zonen van de maatschappij. Want wie deze praktijken openlijk durft aan te klagen mag zich steevast verwachten aan een klacht wegens racisme en discriminatie vanwege de Belgische Gedankenpolizei.

Ik denk dan ook dat we ons als nationalisten eens opnieuw moeten bezinnen over een plan gelijkend aan maar verschillend van het beruchte 70-puntenprogramma van het voormalige Vlaams Blok dat werd voorgesteld op het colloquium van 6 juni 1992 onder de noemer: Immigratie: het Westen voor de keuze. Een aantal punten werden reeds uitgevoerd door de establishmentspartijen, onder electorale druk van deze partij.  Uiteraard zijn andere punten achterhaald, gezien het enorme aantal vreemdelingen anno 2009 en het feit dat we al kunnen spreken over vreemdelingen van de derde generatie. Zij zijn hier geboren en kregen zo automatisch de Belgische identiteit, wat dat ook moge inhouden, maar dat is een andere discussie.

Wanneer we spreken van een remigratiebeleid moeten we eerst oorzaak en gevolg bekijken. Waar de eerste oorzaak van immigratie ligt bij het naar hier halen van Mediterrane vreemdelingen omwille van het zogeheten arbeiderstekort in de mijnen, ligt nu de reden elders. De mijnen en zware industrie zijn reeds vele jaren gesloten.  De reden vandaag ligt in het willen creëren van een multiculturele maatschappij, een culturele hutsepot van het kleinste gemeen veelvoud van alle culturen en godsdiensten, van alle tijden en alle plaatsen, waar voor authentieke en orthodoxe Europese en christelijke tradities geen plaats meer is. De hedendaagse maatschappelijke realiteit is de multiculturele natte droom van liberalen en socialisten van alle variëteiten denkbaar. Een platte en oppervlakkige maatschappij waar iedereen gelijk(waardig) is in de proletarische massa die niets te zeggen heeft, en waar er van ‘multi’ in feite weinig te merken is. Een rasechte consumptiemaatschappij waar verteren en vergaren tot opperste doel verheven is en waar de gewone man in de straat het middel is om tot het doel te komen.

Wat tegenwoordig vlotjes en zonder nadenken de ‘Westerse maatschappij’ genoemd wordt is in feite een maatschappij die net gestoeld is op import van vreemde invloeden én van enorme hoeveelheden vreemdelingen. Deze mentaliteit die voor het grootste gedeelte overgewaaid is uit en tot bloei kwam in de Verenigde Staten van Amerika, maar wiens historische en culturele wortels in Europa liggen, heeft volledig de Westerse contreien in haar macht. Alle kenmerken van de multicultuur zijn hier aanwezig. Ik hoef ze niet allemaal op te sommen, maar iedereen kent de klassiekers zoals McDonalds, Coca Cola, Starbucks, Levi’s Jeans, Jazz en Blues, Hip-Hop, R&B, Zumba (om een recent voorbeeld te geven van platvloerse massabeheersing), enz. Ik  klaagde dit fenomeen reeds aan in het jongste blaadje van de Vlaams Belang Jongeren. Via deze link kan je het herlezen: deel 1, deel 2, deel 3, deel 4. In deze tekst maak ik een balans op van de resultaten van de multiculturele waanzin. Eveneens hoe de multikul de jeugd in haar greep houdt en tevens hoe onze Nederlandse taal er onder lijdt. Uit deze tekst kan je onthouden dat de massa-immigratie onder andere een gevolg is van het tot stand brengen van een multiculturele maatschappij. Een - gewild - gevolg, dus geen - ongewilde - oorzaak.

De massaimmigratie is verder ook het gevolg van het economische systeem waarin wij zitten van de dictatuur van grootkapitaal- en grootarbeid. Mensen worden uit de periferie van de kapitalistische wereld aangetrokken door het rijke kapitalistische Westen, maar zijn evenveel slachtoffer van dat systeem als pakweg de Opel-arbeider of de gedupeerde van de Kaupthingbank. Europa begaat trouwens de fatale fout om miljoenen nieuwe immigranten toe te laten onder het mom van het bestrijden van de vergrijzing, terwijl dat vooral is om de lonen hier te kunnen drukken. De massa-immigratie en de multiculturele maatschappij zijn in die zin misschien wel beiden eerder een gevolg van het economische systeem dan oorzaak en gevolg op zichzelf. We moeten natuurlijk niet zover gaan om als de marxisten de vreemdelingen als bondgenoten te zien, maar in wezen zijn we beiden ongetwijfeld doelbewuste slachtoffers van het huidige economische systeem.

Vergis u niet, het zijn niet de vreemdelingen die de multiculturele maatschappij hebben uitgevonden, maar wel diegenen die er massa’s geld wil(l)(d)en uit slaan, en hun machtsbasis ermee verzilveren. Vreemdelingen verworden - hoe je het ook draait of keert - steeds meer en meer het lijdend voorwerp en zelfs in se het slachtoffer van de multicultuur. Het zijn menselijke proefdieren in een grotesk sociaal experiment.  Liberalen en socialisten schreeuwen om het hardst hoe goed de multicultuur wel is voor onze maatschappij en misbruiken daarbij in overvloed de goodwill van de naar hier geëmigreerde en zelfs de hier geboren vreemdelingen. Daarbij schuwen ze loze beloften zeker niet ten overstaan van de vreemdelingen! Het lijkt wel of onze West-Europese Heimat inderdaad een honingpot zonder bodem is. Het Aards Paradijs zonder maat en einde. Het tegendeel is echter waar. Hoe langer de sociale zekerheid wordt uitgemolken ten voordele van de massa’s immigranten, des te sneller daalt de financiële zekerheid van diezelfde sociale instellingen waar iedere werkende inwoner aan afdraagt. Want vandaag ‘krijgen’ mensen massaal, die nooit ertoe hebben bijgedragen.  Het systeem staat op ontploffen.  De bewijzen en anekdotes van dit profitariaat zijn legio en ga ik hier dus niet opsommen.

Remigratie

Om een remigratie te organiseren dient men nuchter en rationeel enkele mogelijkheden te bekijken. Vreemdelingen (al dan niet met Belgisch identiteitsbewijs) zonder boe of ba op een trein of boot zetten richting thuisland gaat het probleem op termijn allesbehalve oplossen. Dat is trouwens minstens even inhumaan als het naar hier halen van honderdduizenden vreemdelingen. Het uitgangspunt van een remigratie mag niet de aversie ten overstaan van de vreemdeling an sich zijn, dan wel de bekommernis om de toekomst van ons eigen volk en in het verlengde de bekommernis over het voortbestaan van de aloude West-Europese overlevering, op zowel socio-cultureel als socio-economisch vlak. Tevens komt een goed georganiseerde en beredeneerde remigratie evengoed de remigrant, zijn volk en zijn land ten goede.  Een remigratiebeleid moet gekoppeld zijn aan een beleid van echte ontwikkelingssamenwerking, waarbij door ons efficiënt en doortastend maar ter plekke orde op zaken wordt gesteld.

Als we gaan kijken naar onze sociale zekerheid is het lang niet zeker dat die het financieel nog lang gaat uithouden. Uit cijfers van de Vlaamse OCMW’s blijkt dat de laatste decennia steeds meer en meer vreemdelingen gebruik maken van deze sociale faciliteit zonder voorafgaandelijk hiertoe redelijk tot niets bijgedragen te hebben. Dit kan natuurlijk niet blijven duren. Het OCMW is geen bodemloze put, al lijkt het soms wel zo. Enkel mits drastische maatregelen waaronder belastingverhogingen zal deze put kunnen aangevuld worden. Hetzelfde verhaal voor de ziekteverzekeringen, werkloosheidsuitkeringen en zo voorts. Men kan enkel maar de centen gaan halen daar waar ze zitten. Met andere woorden moet er een halt toegeroepen worden aan het uitmelken van onze sociale zekerheid. Vreemdelingen moeten dus net zoals iedereen gaan werken.  Arbeid is emancipatie en is noodzakelijk voor geestelijk en materieel welzijn, en voor menselijke vrijheid.  Weigeren ze dit te doen dan is dit een eerste aanleiding om gerepatrieerd te worden. Indien deze maatregel van kracht zou zijn dan geloof ik al in een sterke daling van het aantal werklozen onder de vreemdelingen. Uiteraard komen de koppigste werkweigeraars waarschijnlijk in een vicieuze cirkel terecht, want eveneens in het land waarnaar ze gerepatrieerd worden, vervallen ze hoogstwaarschijnlijk in dezelfde slechte gewoonte(n).

Er zijn mijns inziens enkele factoren om remigratie in te delen.

De eerste manier is de gedwongen repatriëring. Aanleidingen daarvoor kunnen zijn - zoals eerder geschreven – werkonwilligheid, het overduidelijk en bewezen frauduleus misbruiken van onze sociale zekerheid, het plegen van criminele feiten waarbij een kat een kat wordt genoemd en ernstige vergrijpen niet worden afgedaan als een kruimeldiefstal, illegaal verblijf op het grondgebied, definitief afgewezen asielaanvraag, enz.  Gedwongen repatriëring mag pas de laatste optie zijn in heel het remigratieverhaal. Vreemdelingen moeten in eerste instantie de kans krijgen om zich zoveel mogelijk te integreren in onze maatschappij - op onze voorwaarden - of ze moeten kunnen aantonen dat hun verblijf maar tijdelijk is. Over dat integreren kom ik verder in de tekst nog op terug.

Idealer zou dus zijn dat vreemdelingen uit eigen beweging terugkeren naar hun land van herkomst. Hiervoor kunnen er verschillende redenen zijn. Het willen verspreiden in de landen van herkomst van kennis en ervaring, opgedaan in onze scholen en samenleving, Hogescholen en universiteiten zou mijns inziens de belangrijkste motivatie moeten zijn. Een andere reden zou kunnen zijn dat de vreemdelingen aan gezinshereniging willen doen, ditmaal in het land van herkomst en dus niet hier in onze West-Europese landen. Volgmigratie is momenteel één van de belangrijkste redenen van de snelle stijging van het aantal vreemdelingen in onze contreien.

Het is de taak van de overheid om vreemdelingen aan te sturen en voor te bereiden op een vrijwillige terugkeer. Daartoe moet de overheid niet alleen hier, maar ook daar maatregelen nemen en implementeren. Net als het de taak is van de overheid om ervoor te zorgen dat vreemdelingen in het buitenland worden ontmoedigd om ‘zomaar’ naar hier te komen. De situatie ter plaatse moet worden omgebouwd opdat vreemdelingen bemoedigd zouden zijn in de landen van herkomst te blijven.  Hierin ligt de historische roeping van het Avondland als motor van beschavingsverspreiding  overigens Nogmaals, vreemdelingen die hier willen studeren en/of werken en daarmee dus constructief bijdragen aan de welvaart in ons land zijn hier welkom. Voor de overigen moet het duidelijk zijn dat er hier momenteel geen plaats meer is. De slogan ‘vol is vol’ is geen holle slogan. Het is helaas de harde, kwantitatieve en kwalitatieve realiteit. Het feit dat er anno 2009 honderden, misschien wel duizenden illegalen in hotels verblijven op kosten van de belastingbetaler zegt me dunkt genoeg ...

Het remigratieverhaal kan dus opgebouwd worden rond de drie volgende begrippen: gedwongen repatriëring, vrijwillige remigratie en ontmoediging van immigratie uit het thuisland.

Assimilatie: een achterhaald begrip!

Vreemdelingen die dus met goede bedoelingen naar hier willen komen gaan zich moeten aanpassen aan onze leefgewoontes. Daarom dat ik pleit voor een verregaande integratie van dit smaldeel.  Respect - dus kennis - voor onze taal, cultuur, cultuurtradities en cultureel erfgoed, religie, het naleven van onze wetten, het aanvaarden van onze West-Europese gegroeide normen en waarden. (niet de ‘Westerse’ normen en waarden die meer en meer de ‘Amerikaanse’ normen en waarden blijken te zijn), het aanvaarden dat de bevolking die hier woont een gezamenlijke geschiedenis achter de rug heeft die leidde tot concrete en onaantastbare verworvenheden, enz. Indien de vreemdelingen maar met mondjesmaat zouden binnensijpelen, dan had men kunnen eisen dat ze zich zouden ‘assimileren’. Enkele druppeltjes gele verf in een pot rode verf verdwijnen na goed roeren.  Dat ze met andere woorden in het geval van Vlaanderen, Vlaming zouden kunnen worden onder de Vlamingen. Vandaag de dag is de eis tot assimilatie echter een achterhaalde eis.  Slechts als de kwantiteit van toegestroomde vreemdelingen een kritisch punt bereikt is er een levensgroot probleem.  Rode verf stopt nu eenmaal rode verf te zijn op het moment dat de hoeveelheid toegevoegde gele verf zo massaal is dat de grondkleur van het rood fundamenteel verschuift.

Assimilatie is de meest verregaande vorm van integratie. Men kruipt als het ware in de huid van bevolking van het gastland, ook in de privaatmenselijke verhoudingen. Als we gaan kijken hoeveel vreemdelingen – zelfs met Belgische identiteit -  hier reeds gevestigd zijn, is het vragen van assimilatie door die vreemdelingen nefast voor het voortbestaan van de identiteit van ons volk. Zeker in tijden waar globalisering en multicultuur het maatschappelijk beeld bepalen is het meer dan ooit nodig om onze identiteit zoveel mogelijk te beschermen tegen vreemde invloeden. En die invloeden zijn velerlei. Net zoals het tot stand willen brengen van een multiculturele maatschappij een absolute vervreemding met zich meebrengt zal een veramerikanisering een minstens even grote vervreemding als gevolg hebben.

Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat onze West-Europese bakermat zichzelf heeft verkocht als een inschikkelijke muurmadelief aan de multiculturele lobby en de Amerikaanse lokroep naar ‘meer’. Meer consumptie, meer ‘vrijheid’, meer diversiteit, meer massagevoel, meer drang naar luxe, enz. West-Europa met zulk een rijke geschiedenis, met zulk een waaier aan cultuur(beleving), met zulk een boeiend verleden heeft geen nood aan al die opgedrongen ‘valse’ waarden en normen. Zeggen dat hier financieel gewin aan te pas komt is hetzelfde als een open deur intrappen!

Een echte assimilatie van grote bevolkingsgroepen is trouwens utopisch. Het gaat, hoe je het ook draait of keert, het karakter van het ‘gast’volk als dusdanig veranderen dat het na verloop van tijd niet meer herkenbaar is en waardoor het haar identiteit verloren heeft. Uiteraard is dat net de essentie van de multicultuur. Onder het mom van diversiteit wil men een uniforme samenleving creëren waar nog maar weinig tot geen sprake is van verschillende culturen. In plaats van multicultuur zou men dus beter spreken over een inhoudelijke mono-cultuur die zichzelf formeel benoemt als multicultuur. Ik zeg hier trouwens niet mee dat assimilatie bijdraagt aan de multiculturele heilstaat, wel integendeel. Assimilatie is theoretisch gezien perfect te verdedigen, maar de praktijk vertelt ons helaas een ander verhaal.

Solidarisme, dat is geen socialisme

Het zwaartepunt moet naar mijn gevoel dus terug verlegd worden. In plaats van ons te concentreren op een eis als assimilatie ben ik ervan overtuigd dat we ons in de nationale beweging terug moeten toespitsen op remigratie. Dit in het belang van alle betrokken partijen: de migrant, de overheid en - niet in het minst - de eigen bevolking.  Dit naast de peilers van de onafhankelijkheid en soevereiniteitsverwerving van Vlaanderen én de sociaal-economische ombouw van de samenleving op solidaristisch model.

Ik kan goed verstaan dat steeds meer jongeren in onze nationalistische kringen gewonnen geraken voor de oorspronkelijke idee van het solidarisme. Deze politieke en sociaal-economische stroming pleit namelijk voor een natuurlijk evenwicht tussen burger en gezin, volk en staat, tussen werknemer en werkgever, tussen vreemdeling en eigen volk, met andere woorden tussen de verschillende groepen in onze samenleving. Een samenleving en een evolutie van een volk moeten organisch tot stand kunnen komen en gebouwd zijn op geestelijke waarden, en die evolutie mag niet geforceerd worden door dwaze liberale en socialistische materialistische maakbaarheidstheorieën die enkel tot doel hebben om de volkse identiteit te vernietigen en een lompe, volgzame massa te creëren. Daar heeft niemand baat bij.

Het citaat: “Enkele jaren zijn voldoende om het verstand van een volk te beschaven. Eeuwen zijn nodig om zijn karakter te beschaven.” (in het Frans: “Quelques années suffisent pour civiliser l’intelligence d’un peuple. Il faut des siècles pour civiliser son caractère.”) van Gustave le Bon, Frans socioloog en psycholoog (1841-1931) is misschien wel een mooie afsluiter van dit schrijfsel. Het beschrijft perfect waar het volgens mij om gaat. Wie assimilatie bepleit moet misschien eens stilstaan bij wat ‘inmenging’ en ‘vervreemding’ op termijn kan betekenen voor een volk. Remigratie daarentegen is een veel snellere en meer effectieve oplossing voor het migratieprobleem dat zich hoe dan ook overal in West-Europa stelt.  Maar bovenal is het moreel gesproken de enige waardige keuze. In de visietekst van de ‘nieuwe’ Vlaams Belang Jongeren wordt alvast gepleit voor een solidaristisch maatschappijmodel en staat remigratie als optie ingeschreven. Dat stemt alvast hoopvol! De eerste stap is gezet.

Bert Deckers
Met dank aan Stijn Calle.

11:34 Gepost door Bert Deckers in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-10-09

GELOOF IN DE POLITIEKE DEMOCRATIE IS NIHIL

Een kleine 60 procent heeft tegen de omstreden Lange Wapperbrug gestemd. De gemeenteraad van vanavond zal dus moeten beslissen of het een negatief advies zal geven voor de bouwvergunning.

Wat voor mij belangrijker lijkt is het percentage van de opkomst voor het referendum. De Antwerpenaar was niet verplicht om zondag te gaan stemmen en slechts 35% van de Antwerpenaren heeft zondag de moeite gedaan om zijn of haar stem te laten horen. Wat zou dit betekenen bij een stemrecht bij gewone verkiezingen? Men kan het zich afvragen, want nu ging het om een zeer concreet dossier waar men wist waarvoor men ging stemmen. Bij een gewone kiezing kan men voor een partij stemmen, maar weet men nog helemaal niet zeker of het stemgedrag zal gerespecteerd worden. Kijk naar de 33% die het Vlaams Blok behaalde met de gemeenteraadsverkiezingen van 2000 en waar in de verste verte rekening mee werd gehouden. Integendeel, er werd een monstercoalitie gevormd om toch maar het Vlaams Blok niets te gunnen.

Als men er dan nog bij neemt dat uit de reacties van de stembureauvoorzitters bleek dat er totaal geen allochtone medeburgers zijn komen opdagen voor het referendum, dan vrees ik dat het er voor de gevestigde partijen zoals de liberalen en de socialisten niet goed zou uitzien. Zeker de socialisten hebben hun stemmen te danken aan het vreemd kiesvee. Maar goed, het is natuurlijk gissen. Stemplicht is (enkel) goed als middel om de Vlamingen toch minstens één dag te betrekken bij de politiek en in zeker zin bij hun toekomst (al is de parlementaire democratie niet echt betrouwbaar gezien de achterkamerpolitiek die in dit land sterker is dan de reële politiek). Van de andere kant is het goed dat dit referendum als barometer kan dienen voor de interesse van de gewone burger in de politiek. En zo te zien ligt die interesse beduidend laag! En dat heeft natuurlijk (en zéker in Antwerpen) veel te maken met de dovemanspolitiek die er heerst. En dan verwijs ik graag terug naar die 33% die het Vlaams Blok behaalde in 2000 in 't Stad.

Democratie is een schoon begrip, maar mag zeker niet overroepen worden.

10:22 Gepost door Bert Deckers in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-10-09

LINKSE HYPOCRISIE

Onderstaande tekst is zeker het publiceren én het lezen waard:

U MOET BESCHERMD WORDEN
Hoe extremisme en 'sfeer' uw vrijheid inperken


(Onderstaande bijdrage verschijnt eerstdaags in Ons Verbond, herfstnummer 2009. Naar aanleiding van het N-SA-congres, Meyrem Almaci en Stefaan De Clerck die de wet willen wijzigen zal ik deze toch moeten actualiseren, en dus krijgt u het in avant-première.)

Op 8 augustus organiseerde het zogenaamde Identity Project een muziekconcert in Nijlen. Geen erg denkt u op het eerste zicht, ware het niet dat Identity project eigenlijk een andere naam zou zijn voor de internationale neonazi-organisatie Blood and Honour, en dat zegt ons al wat meer. Met de regelmaat van de klok blijken er in ons land concerten door deze heren georganiseerd te worden. De massamedia zorgen ervoor dat we zeker op de hoogte gehouden worden. Vlaanderen moet voorwaar een rovers- en piratenhol annex vrijhaven zijn voor deze vaak vervaarlijk uitziende politieke extremisten. Moeders, hou uw dochters thuis!

Negatieve sfeer

Verschillende burgemeesters uiten steeds hun ongenoegen dat zij onmachtig zijn om op te treden. Deze feestjes zijn immers privaat. André Peeters, CD&V-burgemeester van Aarschot stelde het zo: “…wij als bestuur dat eigenlijk niet kunnen verbieden. Juridisch is dat niet eenvoudig. Ik doe dan ook een oproep naar de hogere overheid om maatregelen te nemen zodat lokale besturen dat soort evenementen in de toekomst wel kunnen verbieden.” Tegen een extreemlinks kraakpand daarentegen acht hij het niet nodig op te treden. Het ene extremisme is het andere blijkbaar niet. In dezelfde lijn burgemeester van Rijkevorsel, Gust Van De Mierop (Open Vld). “Er is eigenlijk niets strafrechterlijks gebeurd. (…) De bijeenkomsten leiden echter tot een negatieve sfeer. Het is net alsof wij dat gedachtegoed goedkeuren, en dat is absoluut niet het geval.” Nu kunnen we begrijpen dat beide burgemeesters liever geen rare vogels in hun straten lopen hebben, maar we moeten de feiten zien zoals ze zijn. Een extremistisch clubje organiseert privé-feestjes waarbij zich geen incidenten voordoen of overlast veroorzaakt wordt. Maar omdat er een negatieve “sfeer” hangt, en men niet “geassocieerd” wil worden met, wil men deze dubieuze private feestjes verbieden. De wetgever staat dit niet toe, en dus moet de wet maar veranderd worden.

Progress Lawyers Network

Het Progress Lawyers Network (PLN) is een netwerk van progressieve juristen in België. Zij verlenen juridische steun aan vreemdelingen, aan de anti-racismebusiness, aan vakbonden, etc. Vanzelfsprekend verdedigt PLN “het recht op actie en organisatie voor alle bewegingen”. Zolang men opkomt tegen zogeheten “onrecht en onderdrukking”. PLN verdedigt naar eigen zeggen “de progressieve verworvenheden van het Volkenrecht en het Internationaal Humanitair recht”, komt op “tegen racisme, voor gelijke rechten en voor de rechten van vluchtelingen en vreemdelingen”. Tenslotte, en zo mogelijks nog belangrijker dan al het voorgaande, verzet PLN zich “tegen de afbraak van de fundamentele rechten en vrijheden”. Voorwaar, redders van hun democratie.
Raf Jespers is advocaat van dit PLN en schiet onze burgemeesters te hulp. Hij formuleerde een aantal voorstellen om de vogelverschrikkers van Blood & Honour aan banden te leggen. Binnen het huidig wettelijk kader stelt Jespers voor dat infiltratie en undercover-operaties opgestart worden. Buitenlanders moeten tegengehouden worden aan de grenzen. Burgemeesters moeten een samenscholingsverbod uitvaardigen. Van het moment men de zaal van het optreden verlaat, moet men opgepakt en ondervraagd worden. Onderzoeksrechters moeten via een huiszoeking het concert onderbreken. Hij stelt tenslotte, wonderbaarlijk genoeg, een aanpassing van de anti-racismewet voor. Heden, als er een ernstig vermoeden is van misdrijven inzake drugs, ontucht en speelholen, zeg maar het operationeel veld van de maffia, kan de politie binnenvallen. Dit moet ook mogelijk worden voor racistische misdrijven, in casu, het bijwonen van een concert waarop muziek gespeeld wordt met teksten die racistisch zouden zijn.

Timeo Danaos et dona ferentes

Patrick Dewael stelde, allicht vanuit zijn liberale liefde voor andermans rechten en vrijheden, dat er een nieuwe wet moet komen om organisaties te verbieden. Zijn socialistische collega, Peter Vanvelthoven, achtte een uitbreiding van de wetgeving op de privémilities voor. CD&V-kamerleden Raf Terwingen en Katrien Schryvers dienden al een wetsvoorstel in om het prangende maatschappelijk probleem van enkele rare vogels die vreemde concerten organiseren aan te pakken. Hun wetsvoorstel heeft twee onderdelen. Het eerste onderdeel houdt in dat burgemeesters alle mogelijke maatregelen kunnen nemen als uit “gedragingen, materiële aanwijzingen of omstandigheden" blijkt dat personen de intentie hebben de racismewet of de negationismewet te overtreden. Een tweede deel houdt in dat bijzondere politiemethoden, bedoeld voor terreurgroepen en zware maffiabendes ook van toepassing worden op de racisme- en negationismewet. Van waar zou deze mosterd komen? Als er een vermoeden is van racisme of negationisme kan -zonder dat enig feit is gepleegd- de telefoon van betrokkene worden afgeluisterd, maar ook kan de politie in zijn groepering infiltreren. De speurders mogen daar dan zelf misdrijven plegen. Al hun daden komen in een geheim dossier dat de verdediging nooit kan inzien. De onderzoeksrechter kan bovendien afluisterapparatuur plaatsen.

Voltaire

Het weze duidelijk dat marginale en extremistische clubjes als Blood & Honour op geen sympathie van ons kunnen rekenen. Maar dat is ook de kwestie niet. De essentie van de zaak is dat de overheid op basis van subjectieve interpretatie (“sfeer”), volstrekt arbitrair (extreem-linkse concerten worden niet verboden), draconische maatregelen wil nemen die rechtstreeks de fundamentele rechten en vrijheden van elke burger kunnen aantasten. Herinner u de veroordeling van het Vlaams Blok. Hierbij waren de gezamenlijke machten verenigd tegen de grootste oppositiepartij. De scheiding der machten noch de wetgever heeft dit kunnen voorkomen, wat zeg ik, ze waren allen betrokken partij. Vijf wetswijzigingen, tot de grondwet toe, door de wetgevende macht. De vervolging door de staatsinquisitie van het CGKR, de uitvoerende macht. Manipulaties in de rechterlijke macht waar finaal enkele franskiljonse logerechters de klus klaarden op minder dan een week tijd. Zogenaamd racisme, maar in realiteit vervolging van Vlaams-nationalisme. Een echte democratie is sterk genoeg om extremisten de mond te snoeren. Niet met veiligheidsdiensten die hun burger bespieden , maar met fundamentele en onaantastbare rechten en vrijheden die de uitdrukking zijn een fundamentele band en vertrouwen van de burger in zijn overheid. Wil men extremisten hun rechten en vrijheden ontnemen, zal die brave burger daarover zwijgen omdat hij er geen affiniteit mee heeft, er niet mee wil geassocieerd worden en het toch een marginale fractie van de bevolking betreft. Maar eigenlijk zijn het de rechten en vrijheden van die brave burger zèlf die afgenomen worden.

Vbr. OS lic. rer. pol. Tom Vandendriessche

16:00 Gepost door Bert Deckers in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-10-09

STUDENTENFOLKLORE EN LINKS GEWELD

De vier debatten van KVHV en NSV zijn achter de rug. En ik denk dat het over het algemeen voor de vier studentengroepen een geslaagde start van het academiejaar was. Zelfs voor NSV Antwerpen die moest uitwijken naar een ander zaaltje.Hieronder plaats ik intergraal het artikel dat ik las op de webstek van Blokbuster over de NSV-avond met Nick Griffin. De cursieve lettertjes zijn mijn persoonlijke reacties op wat ze schrijven.

Blokbuster:

Deze week wou de NSV haar slag slaan onder de Gentse en Antwerpse studenten. Telkens werd een nationale mobilisatie opgezet en was ook de ordedienst van Voorpost van de partij. In Gent en Antwerpen werd naar de rechter getrokken om een zaal te kunnen krijgen. In Gent kon de NSV uiteindelijk aan de hogeschool bijeenkomen voor een naar verluidt erg flauw debat tussen kopstukken van verschillende partijen.

Dat er een nationale mobilisatie werd opgezet is natuurlijk zever. Het is algemeen geweten dat NSV afdelingen graag naar elkanders activiteiten afzakken. Dat kun je hebben met een studentenvereniging die niet gebonden is aan een faculteit en die nationaal gestructureerd werkt. Dat het debat flauw was kan je de NSV niet verwijten, maar wel de uitgenodigde politieke kopstukken. En de komst van Voorpost? Wat is daar vreemd aan als links Vlaanderen er op voorhand mee dreigt om het debat te gaan verstoren? Je moet oorzaak en gevolg niet omwisselen. De tactiek van links is anders wel drastisch gewijzigd in Gent. Geen tegenmanifestatie meer, maar wel enkele ongure individuen die na afloop van de debatten op zoek gaan - op onbewaakte plekken - naar rechtse rakkers om ze met kettingen en ijzeren staven in elkaar te rammen... Lees hier.

In Antwerpen kreeg de NSV geen gelijk van de rechter, naar wij vernomen hebben was er een juridische blunder van de kant van de NSV en werd niet diegene die de beslissing nam om geen toelating te geven gedagvaard. Een 70-tal aanwezigen moest uitwijken naar café De Bengel op de Grote Markt, waar eerder de N-SA een bijeenkomst hield en waar een scholierenbijeenkomst van ALS werd verstoord door NSV’ers.

Die 'verstoring' van de NSV is ook weer een leugen. Het was het NJSV dat de 'scholierenbijeenkomst' van de ALS ging bezoeken. Niet verstoren. Trouwens, veel scholieren waren er blijkbaar niet te bespeuren naar ik gehoord heb. Een drietal LSP'ers was het volledige aantal dat zich in de Bengel bevond. Daarna in café de Plansjee was het aantal nog niet vermeerderd. Zouden de Vlaamse scholieren geen interesse hebben in de leer van Marx?

Onder de aanwezigen in Antwerpen niet alleen studenten, maar ook minstens een 10-tal Voorposters onder aanvoeren van Lucien Vermeulen. Oud-NSV’er (tegenwoordig VB-personeelslid – soms zien we hem wel eens op de trein tussen Brussel en Antwerpen op zijn laptop werken) Hans Verreyt kwam even de problemen om een fractie samengesteld te krijgen in de Boomse gemeenteraad verdrinken. Nick Griffin werd per auto gebracht en had enkele bodyguards bij. Hopelijk heeft hij effectief een boete gekregen voor fout parkeren – of denken die parlementairen dat ze boven de wet staan?

'Iemand zien werken' moet raar doen voor de linksen die zich bezighouden met Blokbuster. Maar dat terzijde. Dat Nick Griffin boyguards bij zich heeft is blijkbaar het vermelden waard. Raar dat Blokbuster de identiteit van die bodyguards nog niet heeft achterhaald. Misschien zijn ze wel allemaal lid van B&H en Combat 18! Of hebben ze allemaal een strafblad van hier tot in Tokio?!

Wie ontbrak er? Studenten van buiten de eigen extreem-rechtse kring waren er amper. Bovendien is het opvallend dat de nationale mobilisatie en het optrommelen van bevriende organisaties zoals Voorpost niet volstond om meer dan 70 mensen op de been te krijgen. Het VB moet toch meer volk kunnen mobiliseren met haar ruim 50 parlementairen, ruim 100 andere personeelsleden en 300 gemeenteraadsleden in de provincie?

Allez, er was 70 man. Ik zal dit getal maar aannemen vermits ik er spijtig genoeg niet bij kon zijn. Maar is het te verwonderen dat er zo weinig volk was én daar bovenop nog eens zeer weinig studenten die niet uit de rechtse hoek kwamen? Ondanks intimidaties en bedreigingen vanuit linkse hoek vind ik 70 man al een mooi aantal. Dat 'gewone' studenten liever niet door een waterkanon worden natgespoten wanneer links nog maar eens rellen uitlokt, daar kan ik goed inkomen. Men draait dus weeral oorzaak en gevolg om. En op het welslagen van hun dreigementen zijn de linksen nog eens fier ook! Want de UAntwerpen wordt zo gevrijwaard van extreem-rechtse haatpropaganda... Neen, de UAntwerpen krijgt door links geen kans meer op een democratische invulling. Rechtse standpunten worden dictatoriaal geweerd.

Het feit dat de NSV in Antwerpen er niet in geslaagd is om de Britse extreem-rechtse leider Nick Griffin aan de universiteit te laten spreken, is een belangrijke overwinning voor anti-fascisten. De NSV lijkt haar strategie om aan verschillende universiteiten erkend te raken in te ruilen voor de tactiek om telkenmale naar rechtbanken te stappen. Dat hebben ze overgenomen van het Gentse KVHV waarin heel wat VB-partijgenoten actief zijn.

Ik denk dat links Vlaanderen de moeite niet neemt om tijdschriften uit rechtse hoek door te nemen. De voorbije jaren zijn namenlijk enorm veel kritische geluiden te horen vanuit het kamp van KVHV Gent op het Vlaams Belang. Wat niet wegneemt dat er waarschijnlijk KVHV'ers zijn met een Vlaams Belanglidkaart op zak, maar minstens evenveel met een N-VA of CD&V lidkaart. Blokbuster staat nog enkele jaren achter lijkt me...

Wij zullen blijven campagne voeren tegen de erkenning van NSV en tegen het feit dat ze zomaar van de infrastructuur van de universiteiten en hogescholen gebruik kunnen maken om hun boodschap van haat en geweld te verspreiden. Het is op dergelijke bijeenkomsten dat de plannen worden gesmeed om bijvoorbeeld bijeenkomsten van de Actief Linkse Scholieren binnen te vallen en onmogelijk te maken, zoals vorige week nog gebeurde in Antwerpen. Dat heeft niets met vrije meningsuiting te maken, maar alles met een poging om politieke tegenstanders manu militari het zwijgen op te leggen.

De boodschap van haat en geweld is nog steeds niet gedefinieerd door onze linkse tegenstanders. Geweld vanuit linkse hoek is anders makkelijk te definiëren...

Deze avond is er aan de Antwerpse universiteit een bijeenkomst van de Actief Linkse Studenten. NSV’ers kondigden aan dat ze deze willen verstoren. Na hun afgang gisteren, zou dit effectief wel eens het geval kunnen zijn. Wil je dat onmogelijk maken? Kom dan onze meeting versterken vanaf 19u30 aan de UA (Rodestraat te Antwerpen).

Voor deze oproep werd het e-mailbestand gebruikt van de UAntwerpen door een medewerker van de UAntwerpen, Andrej Novak, vertegenwoordiger van de richting wijsbegeerte in de studentenraad en werkzaam in het Agora-café. Het e-mailadres van datzelfe Agora café was de afzender... Lijkt me een juridische blunder van links ditmaal. Over deze 'verstoring' kan je trouwens alles lezen op de webstek van de Autonome Kameraden. Klik hier. Een 10-tal studenten werd er door een knokploeg van 30 LSP'ers de toegang gewelddadig geweigerd. Mét traangas, mét projectielen... En dit allemaal ter ere van de democratie heet dat dan! Ook Jan Vlegels, werkzaam voor de UAntwerpen en één van de Commissarissen van LSP vocht duchtig mee. Benieuwd of hij hiervoor zal gesanctioneerd worden door de Universitaire overheid. Of staan LSP-Commissarissen boven de wet misschien?

12:47 Gepost door Bert Deckers in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |