27-01-10

In Godsnaam!

Eergisteren plaatse ik hier bedenkingen bij de twee maten en gewichten die progressief Vlaanderen hanteert als het op homofilie aankomt en het veroordelen van uitspraken ter zake. 's Avonds op Phara werd mijn tekst bijna letterlijk herhaald door Annemie Struyf die al de commotie rond de uitspraken van Monsigneur Léonard niet goed begreep.

Mevrouw Struyf (niet meteen bekend voor haar rechtse, conservatieve of katholieke sympathieën) verschijnt momenteel wekelijks op maandagavond op tv met haar programma 'In Godsnaam'. In dit programma licht ze een aantal religies toe. Struyf begon met de Islam en meerbepaald met Vlaamse meisjes die zich bekeerd hadden tot de Islam. Ik kreeg een enorm verwarde indruk bij het zien van deze aflevering. De meisjes die zich bekeerd hadden gaven me de indruk zeer naïef te zijn, op het domme en absoluut onwetende af. Het lijkt wel of zij zich bekeerden omdat het 'tof' of 'modieus' was. Wat meteen opviel was dat de bekeerde meisjes vooral aan uiterlijk vertoon deden. Dit lijkt me erg typisch als je als groentje ergens wil bijhoren. "Laten we een hoofddoek dragen, dan horen we er bij." Veel heeft dit echter niet te maken met de religieuze kant van het verhaal. Hoeveel van die meisjes zich ook werkelijk gelukkig voelt bij deze stap is maar zeer de vraag.

Wat me anderzijds opviel was het angstvallig verborgen houden van bepaalde zaken. Of je nu voor, tegen of onverschillig staat tegenover de Islam, hierbij kan je je zeker vragen stellen. Waarom mocht de camera bepaalde zaken niet filmen? Waarom mocht de vertegenwoordigster van de buitenlandse 'sponsor' van het 'bekeringsevenement' niet langer vragen beantwoorden nadat ze even gebeld had met haar 'baas'? Waarom al deze geheimzinnigheden? Het lijkt me alsof de Islam een enorm gesloten instelling is terwijl je van een bekeringsgodsdienst echter het omgekeerde zou verwachten. Dit bevestigt m.i. enkel maar de zogenaamde 'vooroordelen' die er momenteel bestaan over de Islam.

Het zal nu afwachten zijn wat de andere afleveringen ons brengen en of er nog zo'n 'gesloten' religies zijn. De Katholieke Kerk die momenteel (weer) zwaar onder vuur ligt kan hiervan alvast niet beschuldigd worden. De Islam heeft alvast geen al te beste beurt gemaakt, hoezeer Struyf en de VRT toch zullen geprobeerd hebben om deze religie als 'normaal' voor te stellen...

(ondertussen werd er trouwens naar aanleiding van de reportage een onderzoek heropend in de Stad Gent i.v.m. een schijnhuwelijk dat nota bene tijdens de reportage volledig gefilmd werd)

11:51 Gepost door Bert Deckers in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-01-10

Je hebt blijkbaar homofobie en homofobie...

Monseigneur Léonard is sinds enige tijd Aartsbisschop. Dat zou onopgemerkt gepasseerd zijn ware het niet dat de man in kwestie een 'verleden' met zich meedraagt.

Nu, dat verleden bestaat er slechts in dat hij de standpunten van de Katholieke Kerk verwoordt op zijn eigen, duidelijke manier. Hij heeft uitspraken op zijn naam staan die in sommige kringen 'contoversieel' of 'oer-conservatief' genoemd worden. Hij zou homofoob zijn volgens diezelfde kringen. Uiteraard doet men nu in de media uitschijnen dat die 'groepen' ten eerste gigantische groepen zijn die zelfs meer mensen vertegenwoordigen dat dat er mensen zijn en ten tweede zouden die groepen als rechtmatige jury naar voor worden geschoven die mag oordelen over schuld en onschuld en over wat de Katholieke Kerk mag verkondigen en op welke manier. Het is eigenlijk redelijk lachwekkend.

Nu goed, voormalig Kardinaal Daneels gaf zelf al aan tijdens de voorstellings-persconferentie dat Léonard hetzelfde zegt als hijzelf maar dan op een andere manier, ergo Daneels is dan ook homofoob. Een jonge priester begon zelfs een groep op de netwerksite Facebook tegen Mgr. Léonard. Léonard reageerde gewoontjes dat hij wel eens met deze man zou gaan praten. Léonard is dan ook een gewoon katholiek man die - zoals gezegd - enkel maar het woord verkonigt dat het Vaticaan hem voorschrijft.

Te pas en te onpas schreeuwen de 'tegenstanders' nu dat elke belastingbetaler het recht heeft om zijn mening op te dringen bij alles wat de Katholieke Kerk aangaat want ze betalen er tenslotte voor... Dat deze stelling niet opgaat is één zaak (scheiding van Kerk en staat weet u wel) maar een andere zaak is het feit dat diezelfde roepers uit naam van de verdraagzaamheid de Islam als godsdienst willen aanvaarden en toelaten in al haar gedaanten en vormen. De Islam wordt overal opgehemeld. In de boekskes, op congressen van politieke partijen, in alle media die voorhanden is en ga zo maar door. De Islam wordt steevast beschreven als een vreedzaam geloof, zelfs vreedzamer dan het Katholieke geloof. Als dit niet indruist tegen de geschiedenis....

Maar goed, laat ze dan nog de Islam ophemelen (en het zijn dan nog de progressieven die er het sterkst in zijn, de anti-Godsdienstigen weet u wel?), wat dan met de standpunten binnen de Islam aangaande homofilie? Worden homo's op handen gedragen of zelfs nog maar aanvaard binnen de Islam? Ik dacht het niet! In verschillende Islam-landen staat zelfs de doodstraf op deze 'zonde'. Nu een katholiek vertegenwoordiger homofilie bij naam noemt en omschrijft volgens de geschriften van het Vaticaan is ons land te klein. Dat de Islam, de meest gekende homofobe instelling ter wereld, meer en meer erkenning eist en afdwingt en daar trouwens ook in slaagt is blijkbaar 'normaal'. Het lijkt dan ook wel of de termen 'normaal' en 'abnormaal' in dit land een omgekeerde betekenis hebben gekregen en een identiteitsverwisseling ondergaan hebben. Dat ieder maar eens eerst kuist voor zijn eigen deur alvorens aan het grote werk te willen beginnen.

Veel succes Aartsbisschop Léonard en proficiat met uw aanstelling!

12:55 Gepost door Bert Deckers in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-01-10

Zelfmoord Dieter Samoy: enkele bedenkingen...

Volgende interessante tekst werd geschreven door m'n goede vriend Stijn Calle. Het is een aanrader die zeker gelezen moet worden!

Het touw kwam van links

 

Op 15 januari 2010 is de negenentwintigjarige Dieter Samoy uit Brugge dood teruggevonden in de ouderlijke woning. Hij had zichzelf van het leven benomen. Samoy was op 12 januari, samen met twee anderen, veroordeeld door de correctionele rechtbank van Brugge voor slagen en verwondingen toegebracht met racistisch oogmerk aan Raphaël Mensah op 6 mei 2006 in het Brugse café De Kastelein. Twee kompanen werden veroordeeld wegens schuldig verzuim met racistische grondslag. Mensah was een Parijse dirigent afkomstig uit Togo en was in Brugge op vriendenbezoek bij Ichtegemnaar Alain Bouillon. De verwondingen waren ernstig en Mensah heeft een maand in coma gelegen.

 

Samoy is geen toonbeeld van esthetiek. Zijn lichaam is zwaar getatoeëerd, geteisterd, en hij was actief in een muzikale subcultuur van skinheads. Harde metalmuziek die niet aan mij besteed is, was zijn ding. Naja, suum cuique. Als bassist kon hij zich uitleven en zijn problemen eventjes vergeten, en ongelukken vermijden. Daarom alleen moet men hier genuanceerd met omgaan. Binnen deze scene - die gemakshalve en (on)terecht met het predikaat Neo-Nazi wordt aangeduid - was hij actief, in binnen- en buitenland als muzikant. Lange tijd bestond zijn sociaal leven uitsluitend in contacten binnen deze subcultuur.  Zonder twijfel was Samoy een gewonde mens vanbinnen. Maar onzichtbaar langs de buitenkant.

 

Wat het geweld betreft heeft Samoy steeds zijn onschuld staande gehouden. Hij was één van vier personen die betrokken waren bij het gevecht en stelde steeds dat zijn rol niet was wat de media ervan gemaakt had. Diezelfde media heeft Samoy sedert mei 2006 onafgebroken gevolgd in zijn doen en laten. Met name de kameraden van het Antifascistisch Front / Verzet vonden een eigenaardige zelfbevrediging is het obsessief en compulsief berichtten over Samyn’s reilen en zeilen.

 

Samyn was gedurende die vier jaar van verblindende media aandacht vanwege AFF steeds een verdachte - onschuldig tot het moment van uitspraak van de rechter - dat in 2010 viel. Toegegeven, da’s een juridische fictie, maar toch. De media had hem niet alleen al schuldig bij voorbaat verklaard, maar al die jaren aanduiding gedaan. Samyn werd systematisch afgeschilderd als een stuk fascistisch crapuul, u weet wel, de extreemlinkse en hedendaagse variant van deUntermensch. En u weet wat er met deze volksgroep diende te gebeuren.

 

Iemand die verdacht wordt van een misdrijf kan niet meer ten volle aanspraak maken op zijn privacy. De nodige aandacht zal zijn deel worden. Maar evenmin is een verdachte vogelvrij verklaard. Alles moet proportioneel zijn. De aandacht die aan hem besteed werd, was dit niet. Hij was onbelangrijk, en deed onbelangrijke dingen. AFF, in casu de gangmaker van deze ideologische inquisitie is een voorbeeld van dergelijke journalistieke scherpschutterij.

 

De rode rakkers van AFF zijn stuk voor stuk radicale socialisten die zich voordoen als voorbeeldige democraten. Maar allen hebben ze een verborgen agenda. Ze zijn de culturele stosstruppen van een maatschappelijke revolutiebeweging die er extreme gedachten op nahoudt. Hoewel lippendienst aan vrijheid van meningsuiting en dergelijke meer wordt gebracht is het einddoel de feitelijke abdicatie van alle economische en politieke vrijheid. U en ik zullen bij de eerste geweldgolf sneuvelen. Geweld ter linkerzijde wordt dan ook niet als problematisch ervaren. Ze focussen uitsluitend en blind op (vermeend) geweld van rechtse groupuscules, maar weigeren gelijkaardige of veel zwaardere feiten uit de eigen achterban aan te klagen. Ze zijn totalitair in wezen, intellectueel oneerlijk, en worden door de nietsvermoedende goegemeente vrij spel geboden.

 

Deze onafgebroken mediacampagne tegen deze kleine garnaal heeft enkele gevolgen gehad op Samyn. De eerste drie jaar duwde het hem nog dieper in de subcultuur waar hij actief was. De hetze tegen zijn persoon maakten het onmogelijk, indien hiertoe de wens bestond, om uit te breken en een andere weg in te slaan. Iedereen mijdde hem, onder mediatiek bevel. Het gevolg hiervan was dan ook voorspelbaar. Samyn werd zwaar depressief en probeerde zelfmoord te plegen. Ouders en familie hebben geld noch moeite gespaard om zoonlief gedurende gans die tijd bij te staan met hulp. En voorwaar, er was op het einde licht aan het eind van de tunnel. Zijn muziekstijl volgde de innerlijke evolutie, met zachte stappen. Samyn wou opvoeder worden en had een Braziliaanse vriendin leren kennen.

 

Maar, onschuldig tot de schuld bewezen werd, werd hij gedurende zijn opleiding steevast geconfronteerd met zijn mediatieke status van onmens. Alle hoop op een normale toekomst werd hem ontnomen door zijn nieuwe omgeving. Voor dergelijke mensen was er geen toekomst, nu niet, nooit niet. Vergeving en opnieuw beginnen met een schone lei nadien zou niet mogelijk zijn. Ondanks het grondwettelijk verbod op de burgerlijke dood, werd Samyn hiertoe in feite veroordeeld. Samyn maakte dan ook plannen om met zijn vriendin te emigreren naar Brazilië om daar zonder stigma als straatwerker aan de slag te gaan, op de vlucht. Maar zelfs dat mocht niet zijn.

 

De veroordeling tot twee jaar effectieve opsluiting, die hij betwiste, was de definitieve bezegeling van de wanhoop. Racisme was een verzwarende omstandigheid. Hij vatte het in zijn eigen woorden als volgt samen: “Ik zal nooit als opvoeder met kinderen kunnen werken. Ik zal nooit als muzikant in de Verenigde Staten kunnen optreden. Ik zal niet voor Priscilla kunnen zorgen. Ik heb geen enkele toekomst meer.”

 

In deze is AFF / Verzet concreet en indirect aanleiding voor het instigeren van een grotesk maatschappelijk ongenoegen, een klimaat van angst en hopeloosheid, die, gegeven voldoende tijd, de wilskracht van gebroken mensen erodeert. En zij zijn niet aan hun proefstuk toe, ze doen dit dagdagelijks.

 

In Vlaanderen is Samoy trouwens niet de eerste die zijn toevlucht zocht in deze wanhoopsdaad. Hem is Bruno Rampelberg uit Huizingen voorgegaan. Deze man zal onder het brede publiek bekend zijn als de siersmid met een ‘racistische’ hond. Deze hond reageerde agressief op vreemdelingen met donkere huidskleur, en Rampelberg werd door de media veroordeeld tot racistisch monster. Zijn vrouw, kinderen en zelfs hond verloor hij. Ook hij koos de uitweg van de zelfmoord.

 

In Nederland (boven de Moerdijk) is hetzelfde fenomeen reeds gekend. Door een artificiële sfeer van intimidatie, beschuldiging en veroordeling te gaan ontketenen tegen alles wat - vanuit extreemlinkse hoek - als fout wordt bestempeld, heeft men een klimaat van geweld geschapen. Maar in Nederland blijft het niet bij zelfmoorden. Daar wordt door gelijkgezinden overgegaan tot actie. Fortuyn en van Gogh zijn bekende voorbeelden. De kogel en het mes kwamen van totalitaire gekken, ter linkerzijde. Filip Dewinter en zijn dochter konden ook reeds genieten van dit voorrecht om vervolgd te worden omwille van hun overtuiging.

 

Racisme en fascisme zijn holle woorden geworden. Het zijn lege begrippen die dienen als alles absorberend breekijzer dat meningen die ongewenst zijn door een culturele elite monddood moet maken. Dit in het kader van een herschepping van onze vrije rechtsstaat tot een totalitaire democratie. De holocaust ontkennen mag niet en wordt op absurde wijze veroordeeld. Maar de Armeense genocide ontkennen kan ongestraft gebeuren door leden van de Belgische uitvoerende machten. Idem dito voor de Russische goelag en de Chinese culturele revolutie, die beiden een veelvoud aan slachtoffers hebben gemaakt. Waarom mag een hakenkruis niet worden vertoond, terwijl een hamer en sikkel de normaalste zaak van de wereld zijn? Indien Rudolf Hess even pertinent in het mediabeeld zou verschijnen als de massamoordenaar Ché Guevara zou de wereld te klein zijn voor de massale verontwaardiging. Want zoveel onderscheid is er tussen beiden ook weer niet.

De ideologische verontwaardiging is vals, en gespeeld. En deze spelletjes leiden tot de dood van mensen, hier en nu. Niet gisteren en elders.

 
Feiten die in wezen dezelfde zijn worden totaal anders getaxeerd en bestraft. Meningen mogen worden geuit, behalve ‘fascistische’ of ‘racistische’ meningen. Meningen voor de rechtbank dagen is een bevoegdheid van het Assisenhof, behalve als het ‘racistische’ meningen zijn. Gewelddaden verdienen een strafsanctie, maar als het gewelddaden zijn met een ‘racistische’ inslag worden de sancties verdubbeld. Dat alles is niet meer normaal. Alle partijen krijgen subsidies, behalve ‘racistische’ partijen. En ga zo maar door. How convenient. 

Racisme betekent alles en niets (meer). Van een rechtsstaat die blindelings algemeen bindende voorschriften oplegt zonder aanziens des persoons en van gelijke toepassing zijn op gelijke situaties is allang geen sprake meer. AFF / Verzet, Marx, de Mensenrechtenliga, Kafka en meer van dergelijks zijn stuk voor stuk gesubsidieerde organisaties die de rol van Gedankenpolizei vervullen. En zij kunnen dit doen omdat ze vanuit politieke, culturele en maatschappelijke hoek de hand boven het hoofd wordt gehouden. Ons kent ons.

 

Ze zijn (mede)verantwoordelijk voor het organiseren van een toekomstige, nieuwe uitgave van het feest van de haat, waarbij de ideologische overwinnaars hun idealen getrouw opnieuw schuldig zullen zijn aan het voor-christelijke vai victis, wee de overwonnenen.

 

Een jaar na de feiten is Mensah overleden in een ziekenhuis te Parijs aan een longembolie. De dokters hebben nooit een verband kunnen aantonen, ondanks aandringen van de familie. Het fysiek geweld tegen zijn persoon was onaanvaardbaar. Het geestelijk geweld tegen Samyn is even onaanvaardbaar. Een mens is een mens, en als dusdanig evenwaardig in de ogen van God. Het ene diaboliseren en het andere verheerlijken is onaanvaardbaar en teken van onbeschaafdheid. Verontschuldigingen na de feiten door de gangmakers met verantwoordelijkheid zijn dan ook pijnlijk en onoprecht. Dieter heeft zich opgehangen en het touw werd hem door links bezorgd.

19:00 Gepost door Bert Deckers in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

18-01-10

EEN VLAAMS HUIS, EEN VLAAMSE THUIS

Gemeenschapsgevoel, samenhorigheidsgevoel, huiselijke warmte, ... Iedereen heeft een plaats nodig waar het goed is om leven, om te vertoeven. Zo ook een vereniging of een beweging. “Je voelt je thuis daar waar je wordt begrepen.” schreef  de Duitse dichter Christian Morgenstern ooit. Ik ga even dieper in op het belang van dat ‘thuis-gevoel’ voor de nationalistische beweging.

Er is een periode geweest dat Vlaanderen tal van ‘Vlaamse Huizen’ kende. Elke grote stad had wel een café waar nationalisten welkom waren. De muziek was er navenant, de zelfklevers op de muren en achter de toog spraken boekdelen en de slogans in de wc aangebracht door de talrijke passanten en vaste klanten vertelden een revolutionair verhaal.

Deze cafés waren geen Volkshuizen zoals onder andere de ‘rooien’ die hadden. Neen, het waren gewoon bruine cafés met een uitgesproken nationalistische mening. De sfeer echter was authentieker en het samenhorigheidsgevoel was er sterker dan in bijvoorbeeld de rode Volkshuizen. Kwam dit niet door de gelijkgestemde ideologieën die er werden gepredikt aan de togen van deze plaatsen, dan kwam het zeker door de vele fysieke aanvallen van tegenstanders. Menig raam sneuvelde bij confrontaties met de politieke tegenstander.

Vandaag anno 2010 is het aantal nationalistische cafés op één hand te tellen. En dit heeft vrij rechtstreeks gevolgen voor de actieve nationalistische beweging. Verenigingen hebben een plaats nodig om te vergaderen, om spreekavonden te houden, om te rekruteren, ... Een vaste stek die iedereen weet te vinden is daarom van cruciaal belang voor de nationalistische beweging. Al zal door het verdwijnen van de Vlaamse Huizen de beweging niet meteen verdwijnen.

Er zijn verschillende redenen dat de Vlaamse Huizen stilaan verdwijnen. De slechte ligging kan een reden zijn, de veroudering van het cliënteel is misschien een reden, het feit dat veel nationalisten financieel de bierprijzen niet kunnen volgen door werkloosheid en zo meer en daardoor wegblijven is ook een mogelijkheid en ga zo maar door. De belangrijkste reden echter is het ‘thuis-gevoel’ dat verdwenen is in de weinige Vlaamse Huizen die er nog zijn.

Wie de Vlaamse Beweging een beetje kent, weet dat er geen vereniging wordt opgericht of er steken steevast één of meerdere (banale) ruzies de kop op. Meestal persoonlijk en dit evolueert doorgaans in heuse stammentwisten. Deze twisten worden meestal uitgevochten in het Vlaams Huis waar de vereniging kind aan huis is. Het gevolg hoef ik u niet te vertellen. De ene klant wil het café niet meer in wanneer een andere klant er eveneens komt en omgekeerd... Nu dit lijken kleine details die het vermelden niet waard zijn, maar om een voorbeeld te geven kan ik u zeggen dat het enige Vlaams Huis waar zowel N-VA’ers als Vlaams Belangers samen aan de toog hangen het Vlaams Huis in Brussel is. Voor de rest zijn de nationalistische cafés ofwel N-VA-gekleurd ofwel Vlaams Belang.

Wat de Vlaamse Beweging dus nodig heeft om de basis opnieuw te behagen en zo een beter strijdlust op te wekken is een heropleving van het Vlaams Huis. Elke grootstad heeft opnieuw zijn plaats nodig waar nationalisten kunnen verzamelen. Voor de jongeren kunnen dat jeugdhuizen zijn, voor de oude-van-dagen mag dat een iets rustigere plek zijn en voor de talrijke verenigingen kan er maar beter een zaal aan verbonden zijn. Een combinatie van deze drie zou perfect zijn. In deze Vlaamse Huizen moeten alle nationalisten zich thuis voelen. Hier moet het samenhorigheidsgevoel de partijpolitieke strijd overstijgen. De binding moet de nationalistische strijd zijn, de invulling van die strijd wordt wel bediscussieerd aan de toog of tijdens verschillende spreekavonden/-beurten.

Al meerder malen is er in het Antwerpse nagedacht over een vzw (of iets dergelijk) die een locatie afhuurt (of zelfs aankoopt) waar al deze zaken mogelijk moeten zijn. Ik kan u verzekeren dat het nog lang zal duren eer zulk een project tot stand zal komen... Het water tussen de verschillende verenigingen is soms dieper dan je zou vermoeden. Terwijl net dat de essentie van het Vlaams Huis zou moeten zijn: de samenhorigheid aanwakkeren ongeacht de (doorgaans kleine) meningsverschillen.

Een voorbeeld van hoe het wel zou kunnen is het Italiaanse Casa Pound. Deze naam werd gegeven aan de plaats waar fascisten en nationaal-revolutionairen sinds 2003 bijeenkomen. Deze locatie(s) herber(t)(gen) zalen, slaapplaatsen en een ‘café’. Hun doelstelling is het verzamelen van Italianen rond enkele maatschappelijke thema’s. Vanuit de visie dat iedere Italiaan recht heeft op een onderkomen en een familie zijn ze tevens een sociaal netwerk dat zich tevens ontfermt over de ‘marginalen’ van Italië. Al zien die ‘marginalen’ die term niet als een belediging. Onder hen bevinden er zich trouwens ook vele studenten.

Het resultaat mag er zijn. Een enorm sterk samenhangende groep die zich thuis voelt in de verschillende Casa Pounds. Vanuit deze ‘verzamelplaatsen’ ontstond de groep Blocco Studentesco die duizenden Italiaanse studenten en scholieren telt. Hun enorme wervingskracht komt er simpelweg door de aantrekkingskracht van Casa Pound. Dat het fascisme er openlijk wordt toegelaten is een Italiaanse zaak. Daar hebben we hier in Vlaanderen geen boodschap aan, maar het feit dat duizenden jongeren én ouderen zich verbonden voelen door een locatie waar er een familiale en nationalistische sfeer hangt is veelzeggend.

Het project Casa Pound is uit de grond gestampt vanuit de pub Cutty Sark in Rome door gewone mensen met een ideologisch project. Gewone mensen die niet elk weekend zat over de straatstenen rollen al vechtend met elkaar of met ‘passerende’ tegenstanders en een project waar de volkse, sociale en de daaruit vloeiende conservatieve familiale waarden centraal staan. Net hetzelfde met het Vlaams Huis in Rijsel waar nu onder andere weer gestart wordt met lessen Nederlands. Zo een project moet mijns inziens in Vlaanderen ook mogelijk zijn. Vertrekkend vanuit diezelfde waarden met dat verschil dat wij niet vanuit een fascistisch maatschappijbeeld vertrekken maar wel vanuit een sociaal, volks en rechts-nationaal ideaal waarbij het streven naar een autonoom Vlaanderen de basis vormt met in het verlengde de strijd om een herenigd Dietsland.

Misschien hebben we met de Vlaamse Beweging de laatste jaren te weinig de wind van voren gekregen en zijn we wat stilgevallen in een vast en salonfähig stramien. Misschien dat daarmee ook vele Vlaams-nationalisten liever naar Benidorm trekken in plaats van op het einde van augustus de vlaktes in en rond Diksmuide te gaan bezoeken en er een bedevaart mee te pikken. Maar na de salonfähigheid en de rust komt er niets meer. Dan is het gedaan. Over en uit. En misschien net dàn is er een finale strijd(lust) nodig die de doorslag kan geven in onze onafhankelijkheidsstrijd. Wie zal het zeggen?

Had ik maar een toog waar ik mijn verhaal eens kon doen, maar nu ook in Antwerpen de Leeuw Van Vlaanderen zijn deuren (tijdelijk mag ik hopen) heeft gesloten kan ik zelfs daar niet meer terecht... Arm Vlaanderen.

16:50 Gepost door Bert Deckers in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-01-10

Nieuwjaarswensen 2010

11:41 Gepost door Bert Deckers in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |