21-06-10

De ware racisten zitten aan de linkerzijde van de tafel

"Moslims kostten sp.a een zetel." Dat was de kop van een opiniestuk in de Gazet van Antwerpen geschreven door Lex Molenaar. Het komt er in grote lijnen op neer dat de allochtone kiezers in Antwerpen verschoven zijn van de sp.a naar Groen!. Door die 'volksverhuizing' kwam de sp.a stemmen tekort voor een vierde Antwerpse zetel bij de jongste verkiezingen. Het aantrekken van allochtone kiezers wordt duidelijk dé inzet van de komende gemeenteraadsverkiezingen in Antwerpen. Waar zitten u in feite de ware racisten?

De grootste 'boosdoeners' die voor het stemmenverlies zorgden bij de socialisten waren de moslims zo blijkt. Doordat de Antwerpse burgemeester er voor koos om het verbod op religieuze symbolen in openbare diensten in te voeren (denk even 'links' en lees: het verbod op hoofddoeken) heeft hij op zere tenen getrapt bij de moslimgemeenschap. Zij vonden dit verbod een rechtstreekse aanval op hun vrijheden. Bij de jongste verkiezingen werd er dan ook via het internet opgeroepen om zeker niet voor de sp.a te stemmen. Evenzeer per sms werd deze boodschap verspreid. Groen! dat een moslima als lijsttrekster had was dan ook de logische keuze voor elke moslim in de Koekenstad.

Lex Molenaar vermoedt (en niet geheel onterecht) dat de strijd om de moslimstemmen pas echt zal losbarsten bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012. "Voor het eerst zal de moslimgemeenschap niet langer tevreden zijn met enkele plaatsen op de lijst, maar zal ze boter bij de vis eisen." schrijft hij. "Welke partij komt als eerste over de brug met de garantie om één of meer schepenen van allochtone origine in het college te lanceren? Dat lijkt een van de hamvragen voor de campagne voor 2012 te worden."

Dat laatste is, samen met het verbod op religieuze symbolen, één van de redenen dat de allochtonen boos zijn in Antwerpen. Geen enkele allochtoon kreeg in 2006 van Janssens de kans om een ambt als schepen op te nemen. Meteen daarna begon het verzet vanuit de allochtone gemeenschap tegen de almachtige burgemeester van 'A'. Het resulteerde een eerste keer op 13 juni 2010 in verlieslatende resultaten voor de sp.a.

Maar waar niemand bij stil staat is de vraag of het wel normaal is dat we allochtonen gaan inzetten om stemmen te winnen? Allochtonen worden misbruikt als marionetten om de programma's van partij x of y te doen verwezenlijken. Meer dan aantrekpolen voor stemmen zijn de allochtonen die op die lijsten staan niet. Dat bewees - ik herhaal het nog eens - Patrick Janssens in 2006. De stemmen waren binnen en de allochtonen moesten zwijgen. Als ik het zo bekijk dan zijn de ware racisten in ons land de progressieve partijen.

Ten eerste spreken deze partijen zichzelf tegen als het gaat over gelijkheid en het "niet bestaan van rassen". Als iedereen gelijk zou zijn en er geen onderscheid zou zijn tussen rassen en dergelijke, waarom concentreren zij zich dan wél op de verschillende 'bevolkingsgroepen' in onze Stad? Waarom worden de inwoners dan plots wél ingedeeld in autochtonen en allochtonen? Het is zeer begrijpelijk en logisch dat men dat doet, maar spreek me dan niet meer van de multicultuur en zo meer. Gelijkheid wil zeggen dat iedere inwoner op dezelfde manier dient benaderd te worden, ongeacht zijn afkomst en religie. Indien bijvoorbeeld het Vlaams Belang spreekt over 'dé allochtonen' dan hebben ze al bijna een klacht aan hun been wegens racisme. Als er echter stemmen aan te verdienen zijn, dan speelt deze veralgemening (blijkbaar) geen rol meer voor - nota bene - de indieners van de meeste klachten tegen het Vlaams Belang.

Ten tweede lijkt het mij evenzeer logisch dat partijen bepaalde mensen op de lijsten plaatsen vanwege hun specifieke kennis of aantrekkingskracht die ze hebben waarmee ze hun specifieke kiezers willen bereiken en aantrekken. Allochtonen op kieslijsten zetten is echter een andere zaak. Dat is in de meeste gevallen plat populisme en neigt sterk naar racisme aangezien het bij die allochtone kandidaten niet gaat om hun kennis of aantrekkingskracht door specifieke kwaliteiten, maar louter omdat ze een donkere huidskleur hebben en daarmee andere burgers willen aantrekken met eveneens een donkere huidskleur. Dat is mijns inziens puur en plat racisme. En dat is het ook! Enkel het uiterlijke telt bij de keuze voor het plaatsen van vreemdelingen op verkiezingslijsten.

Het gaat hier om 'excuusnegers' die ingezet worden als marionetten ten dienste van het partijbelang. De drang om zoveel mogelijk stemmen te vergaren om de blanke heerser aan de macht te houden. In dit geval de blanke progressieve heerser die droomt van een multiculturele modelstaat. Een modelstaat gebouwd op de ruggen van hun slaafse allochtone kiesvee. Wie bij de verkiezingen in 2012 echter een stem overweegt op een partij met allochtonen op haar lijst moet zich er eerst maar even van vergewissen of die allochtonen op de lijst wel de plaats krijgen na de verkiezingen die ze verdiend hebben. Want volgens de democratische logica der stemmenaantallen zou minstens één allochtone kandidaat voor de sp.a in 2006 schepen geworden zijn. En dat is dus niet het geval. Ondanks de verdraagzame en multiculturele ingesteldheid van de sp.a.

De leuze na de verkiezingen van 2006 van de sp.a aan haar allochtone achterban was dan ook "Lucratori te salutant!", 'Zij die zich gaan verrijken groeten u!".

11:32 Gepost door Bert Deckers in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-06-10

Seperatisme/con-federalisme? Het Vlaams-nationalisme is de grote winnaar!

Alea iacta est. De teerling is geworpen. N-VA wordt de grootste partij van Vlaanderen, de PS in Wallonië.

Onvoorzien kanibalisme

De partij waar ik voor werk en waar ik mandataris van ben verliest enkele procenten. De media spreken van een 'tendens' die zich verderzet. De redenen zijn legio en sommigen zelfs niet de moeite waard om te vermelden. Wel stel ik vast, als we het over de uitslag hebben in procenten en partijen, dat het Vlaams Belang slechts één van de vele verliezers is. De N-VA heeft gedaan wat de SP.a in 2006 deed in Antwerpen, namenlijk de andere partijen kanibaliseren. Uiteraard is dit enkel een shamele troost. Dat besef heb ik wel. Maar goed, elk verlies zet aan tot bezinning. Het Vlaams Belang moet vanaf vandaag weer keihard gaan werken aan haar geloofwaardigheid en aan haar electoraat. En onder druk presteren we dikwijls beter dan anders.

Maar dit zijn slechts de nuchtere en ijskoude cijfers. Het gedeelte waar ik het wel aangenaam warm van krijg, dat is de overwinning van de Vlaams nationalisten bij deze verkiezingen. We gaan daar niet flauw over doen. Zowel de N-VA als het Vlaams Belang zijn beiden Vlaams nationalistische partijen. De methode om tot een onafhankelijk Vlaanderen te komen is totaal verschillend. Vlaams Belang kiest voor het seperatisme. De N-VA voor het con-federalisme.

Seperatisme

Voor het Vlaams Belang is het duidelijk. Voor de Vlaams Belangkiezer (en in feite voor alle kiezers) is het ook duidelijk. Vlaams Belang kiest voor een directe opdeling van dit land. Vlaanderen onafhankelijk en Brussel behorend tot die Vlaamse republiek, zij het met een speciaal statuut. Het Vlaams Belang zou het liefst van al willen dat het Vlaams Parlement eenzijdig de onafhankelijkheid uitroept. Dit is ook mijns inziens de snelste en minst pijnlijke en minst dure oplossing.

Con-federalisme

De N-VA gaat voor de 'dialoog' zoals dat heet. Ze hopen dat ze de Franstalige buren ten Zuiden van dit land kunnen overhalen om een soort tweelandenstaat te creëren waarin de rol van België tot een minimum beperkt wordt. Uiteindelijk willen ze tot een verdamping van het Belgisch niveau komen waarbij Vlaanderen en Wallonië als onderdeel van de EU twee 'onafhanklijke' staten worden. Brussel zou voor de N-VA ook blijven behoren tot de Vlaamse natie. De N-VA kiest hierbij dus voor een oplossing op lange termijn, maar evenzeer voor een oplossing die Vlaanderen nog veel geld gaat kosten gezien het uitsel van de executie van België.

De veldslag en de oorlog

Hierbij dus enkele bedenkingen, maar een bevredigende conclusie. Het is logisch dat N-VA en Vlaams Belang elkaar verwijten toewerpen over de manier waarop ze hun hoofddoel willen bereiken. Het is op deze manier dat ze beiden het verschil willen en moeten aantonen naar haar kiezers toe. Omdat de 'rechste' thema's zoals criminaliteit en immigratie in deze campagne niet aan bod zijn gekomen en de verkiezingen lauter communautair waren heeft de N-VA deze slag gewonnen. De Vlaming stemt 'rechts', maar stemt evenzeer voor een 'redelijk overkomende' partij. De media hebben de redelijkheid van de N-VA graag en veel in de verf gezet. Men wist dat men daarmee het Vlaams Belang, dat evenzeer een redelijke, doch radicale partij is, mee ging treffen. Evenzeer de zogezegde 'rechtse' partij LDD, die nog vager over de 'hoe' van hun onafhankelijheidstandpunt zijn dan de N-VA, is hiervan het slachtoffer geworden. Het feit dat Bracke rond de 100.000 stemmen haalt is trouwens veelzeggend over het kiezerspubliek van de N-VA. Het bewijst dat zeer velen niet stemden uit Vlaams-nationale overtuiging, maar wel omdat ze zich hebben laten leiden door de media. Dit is zeer begrijpelijk in een maatschappij waar alles in de loop der jaren naar een soort Dag Allemaal-cultuur herleid werd.

Conclusie

De eindconclusie is echter wel dat het Vlaams nationalisme heeft gewonnen in Vlaanderen. De N-VA samen met het Vlaams Belang zetten een score neer van 40,6% van de Vlaamse stemmen. Al hebben niet alle kiezers uit Vlaams-nationale overtuiging gestemd voor deze twee partijen, de boodschap voor het establishment is duidelijk! Stop met de gijzeling van Vlaanderen door de Waalse minderheid! Zoals goede vriend en Rechts Actueel-collega Yves Pernet het zei: het is een overwinning voor Vlaanderen.

Wat nog een voordeel is bij de twee verschillende manieren waarmee de twee Vlaams-nationalistische partijen hun doel willen bereiken is dat ze elkaar niet in de weg kunnen lopen. Mensen die de snelle weg naar onafhankelijkheid kiezen, stemmen voor het Vlaams Belang, zij die nog wat tijd en geld over hebben en geloven in een tussenstap 'om de geesten te rijpen, ook aan de andere kant van de taalgrens', die kiezen voor de N-VA. Het is enkel maar te hopen dat aan de eindmeet (of die er nu snel komt of niet) de N-VA en het Vlaams Belang elkaar kunnen vinden.

De discussie over con-federalisme versus seperatisme is een zeer zinnige en interessante discussie, maar mag het einddoel niet in de weg staan. Wie er nu de échte is of niet, het Vlaams nationalisme heeft gisteren gewonnen!

11:50 Gepost door Bert Deckers in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |