14-12-09

Veiligheidscampagne voor senioren

16:00 Gepost door Bert Deckers in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-10-09

Assimilatie: neen! Remigratie: ja!

Inleiding

Toen in de jaren ’50, ’60 en ’70 de eerste ‘grote’ migrantenstromen het Europese vasteland bereikten werd er in vele landen – waaronder België – weinig of geen aandacht besteed aan een degelijk integratiebeleid. Dat deze ‘gast’arbeiders met een verblijfs- en werkvergunning wel eens niet zouden willen terugkeren naar hun land van herkomst werd niet aan gedacht. We spreken hier over 125.000 vergunningen op amper 5 jaar tijd! Dat deze vreemdelingen vroeg of laat aan gezinsuitbreiding dachten en dat dan ook in de praktijk wilden omzetten bleek ook niet in het plan opgenomen. Nu, een 50-tal jaren later zitten we met een nooit gezien aantal vreemdelingen hier in Vlaanderen en elders in Europa. Van enige integratie van de ‘eerste’ generatie vreemdelingen is zelden of nooit sprake geweest. Nu nog spreken velen onder hen nog steeds niet de taal van het gastland, in ons geval het Nederlands.

Gastarbeiders uit Noord-Afrika en het Nabije Oosten met een islamitische achtergrond zijn één zaak. De officiële geschiedenis wil dat zij naar hier kwamen om te werken. Door de val van de Berlijnse Muur kwam een nieuwe immigratiestroom op gang: die vanuit de voormalige Sovjetunie en de Oostbloklanden. Deze instroom had niet veel meer te zien met ‘gastarbeid’. Vele Oost-Europeanen snelden naar West-Europa (beter bekend als het Vrije Westen) als bijen op zoek naar een bodemloze honingpot. Vermits er voor de eerste instroom vreemdelingen - drie decennia ervoor - geen degelijk integratiebeleid op poten werd gezet zou men denken dat er 30 jaar later al wel eens nagedacht was over voorwaarden om de nationaliteit te bekomen van het land waar men wilde resideren.  Wie dat gelooft is eraan voor de moeite. Maar niet getreurd, de instroom begin jaren ’90 bleef nog enigszins beperkt in vergelijking met wat we nu meemaken.

De gezinsuitbreidingen waarover ik eerder schreef waren een groot succes! Menig kind, kleinkind en achterkleinkind zagen het levenslicht en het was peis en vree voor de ‘gast’arbeiders van weleer en voor hun nakomelingen in ons land van melk en honing. Volgens de cijfers van het NIS telde ‘ons’ land op 1 januari 1990 reeds 880.812 vreemdelingen. Dit zijn enkel nog maar de vreemdelingen zonder Belgisch paspoort. Vanaf de jaren 90’ kwam daar dus nog eens een nieuwe immigratiestroom bij en nu anno 2009 kennen we reeds een tweede grote regularisatieronde. De eerste ronde kende een vermeerdering met 50.000 ‘nieuwe Belgen’ onder de paars-groene regering Verhofstadt I. Via gezinsuitbreiding kan je dit cijfer verveelvoudigen. En de vreemdelingenwetgeving? Die hinkt vanzelfsprekend nog steeds achterop. Het tempo waarmee de vreemdelingen ons land en de rest van (West-)Europa overspoelen ligt enorm hoog. Het lijkt haast onmogelijk om nu nog de klok terug te draaien. Edoch.

Economische en (multi)culturele waanzin

Ik geloof persoonlijk dat er nog steeds een remigratiepolitiek kan en moet gevoerd worden. Verschillende erkende organisaties houden zich daar trouwens al mee bezig. Desalniettemin is er geen ‘zichtbaar’ effect waar te nemen van deze nobele inspanningen. Niet moeilijk wanneer je weet dat de beleidsmakers niet de minste interesse hebben in een remigratiepolitiek. Zelfs illegalen en economische gelukszoekers worden quasi ongemoeid gelaten. Dit ten voordelen van politiek electoraal gewin op de korte en middellange termijn. Voor de huidige blauw-rode politieke kaste is het een sport geworden om vreemdelingen te paaien, met maatschappelijk niet te overziene problemen tot gevolg! Niet alleen wordt het eigen volk hierdoor - antipositief - gediscrimineerd en komen er zo honderdduizenden Vlamingen in de problemen, vreemdelingen krijgen hierdoor een status van overbeschermde dochters en zonen van de maatschappij. Want wie deze praktijken openlijk durft aan te klagen mag zich steevast verwachten aan een klacht wegens racisme en discriminatie vanwege de Belgische Gedankenpolizei.

Ik denk dan ook dat we ons als nationalisten eens opnieuw moeten bezinnen over een plan gelijkend aan maar verschillend van het beruchte 70-puntenprogramma van het voormalige Vlaams Blok dat werd voorgesteld op het colloquium van 6 juni 1992 onder de noemer: Immigratie: het Westen voor de keuze. Een aantal punten werden reeds uitgevoerd door de establishmentspartijen, onder electorale druk van deze partij.  Uiteraard zijn andere punten achterhaald, gezien het enorme aantal vreemdelingen anno 2009 en het feit dat we al kunnen spreken over vreemdelingen van de derde generatie. Zij zijn hier geboren en kregen zo automatisch de Belgische identiteit, wat dat ook moge inhouden, maar dat is een andere discussie.

Wanneer we spreken van een remigratiebeleid moeten we eerst oorzaak en gevolg bekijken. Waar de eerste oorzaak van immigratie ligt bij het naar hier halen van Mediterrane vreemdelingen omwille van het zogeheten arbeiderstekort in de mijnen, ligt nu de reden elders. De mijnen en zware industrie zijn reeds vele jaren gesloten.  De reden vandaag ligt in het willen creëren van een multiculturele maatschappij, een culturele hutsepot van het kleinste gemeen veelvoud van alle culturen en godsdiensten, van alle tijden en alle plaatsen, waar voor authentieke en orthodoxe Europese en christelijke tradities geen plaats meer is. De hedendaagse maatschappelijke realiteit is de multiculturele natte droom van liberalen en socialisten van alle variëteiten denkbaar. Een platte en oppervlakkige maatschappij waar iedereen gelijk(waardig) is in de proletarische massa die niets te zeggen heeft, en waar er van ‘multi’ in feite weinig te merken is. Een rasechte consumptiemaatschappij waar verteren en vergaren tot opperste doel verheven is en waar de gewone man in de straat het middel is om tot het doel te komen.

Wat tegenwoordig vlotjes en zonder nadenken de ‘Westerse maatschappij’ genoemd wordt is in feite een maatschappij die net gestoeld is op import van vreemde invloeden én van enorme hoeveelheden vreemdelingen. Deze mentaliteit die voor het grootste gedeelte overgewaaid is uit en tot bloei kwam in de Verenigde Staten van Amerika, maar wiens historische en culturele wortels in Europa liggen, heeft volledig de Westerse contreien in haar macht. Alle kenmerken van de multicultuur zijn hier aanwezig. Ik hoef ze niet allemaal op te sommen, maar iedereen kent de klassiekers zoals McDonalds, Coca Cola, Starbucks, Levi’s Jeans, Jazz en Blues, Hip-Hop, R&B, Zumba (om een recent voorbeeld te geven van platvloerse massabeheersing), enz. Ik  klaagde dit fenomeen reeds aan in het jongste blaadje van de Vlaams Belang Jongeren. Via deze link kan je het herlezen: deel 1, deel 2, deel 3, deel 4. In deze tekst maak ik een balans op van de resultaten van de multiculturele waanzin. Eveneens hoe de multikul de jeugd in haar greep houdt en tevens hoe onze Nederlandse taal er onder lijdt. Uit deze tekst kan je onthouden dat de massa-immigratie onder andere een gevolg is van het tot stand brengen van een multiculturele maatschappij. Een - gewild - gevolg, dus geen - ongewilde - oorzaak.

De massaimmigratie is verder ook het gevolg van het economische systeem waarin wij zitten van de dictatuur van grootkapitaal- en grootarbeid. Mensen worden uit de periferie van de kapitalistische wereld aangetrokken door het rijke kapitalistische Westen, maar zijn evenveel slachtoffer van dat systeem als pakweg de Opel-arbeider of de gedupeerde van de Kaupthingbank. Europa begaat trouwens de fatale fout om miljoenen nieuwe immigranten toe te laten onder het mom van het bestrijden van de vergrijzing, terwijl dat vooral is om de lonen hier te kunnen drukken. De massa-immigratie en de multiculturele maatschappij zijn in die zin misschien wel beiden eerder een gevolg van het economische systeem dan oorzaak en gevolg op zichzelf. We moeten natuurlijk niet zover gaan om als de marxisten de vreemdelingen als bondgenoten te zien, maar in wezen zijn we beiden ongetwijfeld doelbewuste slachtoffers van het huidige economische systeem.

Vergis u niet, het zijn niet de vreemdelingen die de multiculturele maatschappij hebben uitgevonden, maar wel diegenen die er massa’s geld wil(l)(d)en uit slaan, en hun machtsbasis ermee verzilveren. Vreemdelingen verworden - hoe je het ook draait of keert - steeds meer en meer het lijdend voorwerp en zelfs in se het slachtoffer van de multicultuur. Het zijn menselijke proefdieren in een grotesk sociaal experiment.  Liberalen en socialisten schreeuwen om het hardst hoe goed de multicultuur wel is voor onze maatschappij en misbruiken daarbij in overvloed de goodwill van de naar hier geëmigreerde en zelfs de hier geboren vreemdelingen. Daarbij schuwen ze loze beloften zeker niet ten overstaan van de vreemdelingen! Het lijkt wel of onze West-Europese Heimat inderdaad een honingpot zonder bodem is. Het Aards Paradijs zonder maat en einde. Het tegendeel is echter waar. Hoe langer de sociale zekerheid wordt uitgemolken ten voordele van de massa’s immigranten, des te sneller daalt de financiële zekerheid van diezelfde sociale instellingen waar iedere werkende inwoner aan afdraagt. Want vandaag ‘krijgen’ mensen massaal, die nooit ertoe hebben bijgedragen.  Het systeem staat op ontploffen.  De bewijzen en anekdotes van dit profitariaat zijn legio en ga ik hier dus niet opsommen.

Remigratie

Om een remigratie te organiseren dient men nuchter en rationeel enkele mogelijkheden te bekijken. Vreemdelingen (al dan niet met Belgisch identiteitsbewijs) zonder boe of ba op een trein of boot zetten richting thuisland gaat het probleem op termijn allesbehalve oplossen. Dat is trouwens minstens even inhumaan als het naar hier halen van honderdduizenden vreemdelingen. Het uitgangspunt van een remigratie mag niet de aversie ten overstaan van de vreemdeling an sich zijn, dan wel de bekommernis om de toekomst van ons eigen volk en in het verlengde de bekommernis over het voortbestaan van de aloude West-Europese overlevering, op zowel socio-cultureel als socio-economisch vlak. Tevens komt een goed georganiseerde en beredeneerde remigratie evengoed de remigrant, zijn volk en zijn land ten goede.  Een remigratiebeleid moet gekoppeld zijn aan een beleid van echte ontwikkelingssamenwerking, waarbij door ons efficiënt en doortastend maar ter plekke orde op zaken wordt gesteld.

Als we gaan kijken naar onze sociale zekerheid is het lang niet zeker dat die het financieel nog lang gaat uithouden. Uit cijfers van de Vlaamse OCMW’s blijkt dat de laatste decennia steeds meer en meer vreemdelingen gebruik maken van deze sociale faciliteit zonder voorafgaandelijk hiertoe redelijk tot niets bijgedragen te hebben. Dit kan natuurlijk niet blijven duren. Het OCMW is geen bodemloze put, al lijkt het soms wel zo. Enkel mits drastische maatregelen waaronder belastingverhogingen zal deze put kunnen aangevuld worden. Hetzelfde verhaal voor de ziekteverzekeringen, werkloosheidsuitkeringen en zo voorts. Men kan enkel maar de centen gaan halen daar waar ze zitten. Met andere woorden moet er een halt toegeroepen worden aan het uitmelken van onze sociale zekerheid. Vreemdelingen moeten dus net zoals iedereen gaan werken.  Arbeid is emancipatie en is noodzakelijk voor geestelijk en materieel welzijn, en voor menselijke vrijheid.  Weigeren ze dit te doen dan is dit een eerste aanleiding om gerepatrieerd te worden. Indien deze maatregel van kracht zou zijn dan geloof ik al in een sterke daling van het aantal werklozen onder de vreemdelingen. Uiteraard komen de koppigste werkweigeraars waarschijnlijk in een vicieuze cirkel terecht, want eveneens in het land waarnaar ze gerepatrieerd worden, vervallen ze hoogstwaarschijnlijk in dezelfde slechte gewoonte(n).

Er zijn mijns inziens enkele factoren om remigratie in te delen.

De eerste manier is de gedwongen repatriëring. Aanleidingen daarvoor kunnen zijn - zoals eerder geschreven – werkonwilligheid, het overduidelijk en bewezen frauduleus misbruiken van onze sociale zekerheid, het plegen van criminele feiten waarbij een kat een kat wordt genoemd en ernstige vergrijpen niet worden afgedaan als een kruimeldiefstal, illegaal verblijf op het grondgebied, definitief afgewezen asielaanvraag, enz.  Gedwongen repatriëring mag pas de laatste optie zijn in heel het remigratieverhaal. Vreemdelingen moeten in eerste instantie de kans krijgen om zich zoveel mogelijk te integreren in onze maatschappij - op onze voorwaarden - of ze moeten kunnen aantonen dat hun verblijf maar tijdelijk is. Over dat integreren kom ik verder in de tekst nog op terug.

Idealer zou dus zijn dat vreemdelingen uit eigen beweging terugkeren naar hun land van herkomst. Hiervoor kunnen er verschillende redenen zijn. Het willen verspreiden in de landen van herkomst van kennis en ervaring, opgedaan in onze scholen en samenleving, Hogescholen en universiteiten zou mijns inziens de belangrijkste motivatie moeten zijn. Een andere reden zou kunnen zijn dat de vreemdelingen aan gezinshereniging willen doen, ditmaal in het land van herkomst en dus niet hier in onze West-Europese landen. Volgmigratie is momenteel één van de belangrijkste redenen van de snelle stijging van het aantal vreemdelingen in onze contreien.

Het is de taak van de overheid om vreemdelingen aan te sturen en voor te bereiden op een vrijwillige terugkeer. Daartoe moet de overheid niet alleen hier, maar ook daar maatregelen nemen en implementeren. Net als het de taak is van de overheid om ervoor te zorgen dat vreemdelingen in het buitenland worden ontmoedigd om ‘zomaar’ naar hier te komen. De situatie ter plaatse moet worden omgebouwd opdat vreemdelingen bemoedigd zouden zijn in de landen van herkomst te blijven.  Hierin ligt de historische roeping van het Avondland als motor van beschavingsverspreiding  overigens Nogmaals, vreemdelingen die hier willen studeren en/of werken en daarmee dus constructief bijdragen aan de welvaart in ons land zijn hier welkom. Voor de overigen moet het duidelijk zijn dat er hier momenteel geen plaats meer is. De slogan ‘vol is vol’ is geen holle slogan. Het is helaas de harde, kwantitatieve en kwalitatieve realiteit. Het feit dat er anno 2009 honderden, misschien wel duizenden illegalen in hotels verblijven op kosten van de belastingbetaler zegt me dunkt genoeg ...

Het remigratieverhaal kan dus opgebouwd worden rond de drie volgende begrippen: gedwongen repatriëring, vrijwillige remigratie en ontmoediging van immigratie uit het thuisland.

Assimilatie: een achterhaald begrip!

Vreemdelingen die dus met goede bedoelingen naar hier willen komen gaan zich moeten aanpassen aan onze leefgewoontes. Daarom dat ik pleit voor een verregaande integratie van dit smaldeel.  Respect - dus kennis - voor onze taal, cultuur, cultuurtradities en cultureel erfgoed, religie, het naleven van onze wetten, het aanvaarden van onze West-Europese gegroeide normen en waarden. (niet de ‘Westerse’ normen en waarden die meer en meer de ‘Amerikaanse’ normen en waarden blijken te zijn), het aanvaarden dat de bevolking die hier woont een gezamenlijke geschiedenis achter de rug heeft die leidde tot concrete en onaantastbare verworvenheden, enz. Indien de vreemdelingen maar met mondjesmaat zouden binnensijpelen, dan had men kunnen eisen dat ze zich zouden ‘assimileren’. Enkele druppeltjes gele verf in een pot rode verf verdwijnen na goed roeren.  Dat ze met andere woorden in het geval van Vlaanderen, Vlaming zouden kunnen worden onder de Vlamingen. Vandaag de dag is de eis tot assimilatie echter een achterhaalde eis.  Slechts als de kwantiteit van toegestroomde vreemdelingen een kritisch punt bereikt is er een levensgroot probleem.  Rode verf stopt nu eenmaal rode verf te zijn op het moment dat de hoeveelheid toegevoegde gele verf zo massaal is dat de grondkleur van het rood fundamenteel verschuift.

Assimilatie is de meest verregaande vorm van integratie. Men kruipt als het ware in de huid van bevolking van het gastland, ook in de privaatmenselijke verhoudingen. Als we gaan kijken hoeveel vreemdelingen – zelfs met Belgische identiteit -  hier reeds gevestigd zijn, is het vragen van assimilatie door die vreemdelingen nefast voor het voortbestaan van de identiteit van ons volk. Zeker in tijden waar globalisering en multicultuur het maatschappelijk beeld bepalen is het meer dan ooit nodig om onze identiteit zoveel mogelijk te beschermen tegen vreemde invloeden. En die invloeden zijn velerlei. Net zoals het tot stand willen brengen van een multiculturele maatschappij een absolute vervreemding met zich meebrengt zal een veramerikanisering een minstens even grote vervreemding als gevolg hebben.

Het is eigenlijk onbegrijpelijk dat onze West-Europese bakermat zichzelf heeft verkocht als een inschikkelijke muurmadelief aan de multiculturele lobby en de Amerikaanse lokroep naar ‘meer’. Meer consumptie, meer ‘vrijheid’, meer diversiteit, meer massagevoel, meer drang naar luxe, enz. West-Europa met zulk een rijke geschiedenis, met zulk een waaier aan cultuur(beleving), met zulk een boeiend verleden heeft geen nood aan al die opgedrongen ‘valse’ waarden en normen. Zeggen dat hier financieel gewin aan te pas komt is hetzelfde als een open deur intrappen!

Een echte assimilatie van grote bevolkingsgroepen is trouwens utopisch. Het gaat, hoe je het ook draait of keert, het karakter van het ‘gast’volk als dusdanig veranderen dat het na verloop van tijd niet meer herkenbaar is en waardoor het haar identiteit verloren heeft. Uiteraard is dat net de essentie van de multicultuur. Onder het mom van diversiteit wil men een uniforme samenleving creëren waar nog maar weinig tot geen sprake is van verschillende culturen. In plaats van multicultuur zou men dus beter spreken over een inhoudelijke mono-cultuur die zichzelf formeel benoemt als multicultuur. Ik zeg hier trouwens niet mee dat assimilatie bijdraagt aan de multiculturele heilstaat, wel integendeel. Assimilatie is theoretisch gezien perfect te verdedigen, maar de praktijk vertelt ons helaas een ander verhaal.

Solidarisme, dat is geen socialisme

Het zwaartepunt moet naar mijn gevoel dus terug verlegd worden. In plaats van ons te concentreren op een eis als assimilatie ben ik ervan overtuigd dat we ons in de nationale beweging terug moeten toespitsen op remigratie. Dit in het belang van alle betrokken partijen: de migrant, de overheid en - niet in het minst - de eigen bevolking.  Dit naast de peilers van de onafhankelijkheid en soevereiniteitsverwerving van Vlaanderen én de sociaal-economische ombouw van de samenleving op solidaristisch model.

Ik kan goed verstaan dat steeds meer jongeren in onze nationalistische kringen gewonnen geraken voor de oorspronkelijke idee van het solidarisme. Deze politieke en sociaal-economische stroming pleit namelijk voor een natuurlijk evenwicht tussen burger en gezin, volk en staat, tussen werknemer en werkgever, tussen vreemdeling en eigen volk, met andere woorden tussen de verschillende groepen in onze samenleving. Een samenleving en een evolutie van een volk moeten organisch tot stand kunnen komen en gebouwd zijn op geestelijke waarden, en die evolutie mag niet geforceerd worden door dwaze liberale en socialistische materialistische maakbaarheidstheorieën die enkel tot doel hebben om de volkse identiteit te vernietigen en een lompe, volgzame massa te creëren. Daar heeft niemand baat bij.

Het citaat: “Enkele jaren zijn voldoende om het verstand van een volk te beschaven. Eeuwen zijn nodig om zijn karakter te beschaven.” (in het Frans: “Quelques années suffisent pour civiliser l’intelligence d’un peuple. Il faut des siècles pour civiliser son caractère.”) van Gustave le Bon, Frans socioloog en psycholoog (1841-1931) is misschien wel een mooie afsluiter van dit schrijfsel. Het beschrijft perfect waar het volgens mij om gaat. Wie assimilatie bepleit moet misschien eens stilstaan bij wat ‘inmenging’ en ‘vervreemding’ op termijn kan betekenen voor een volk. Remigratie daarentegen is een veel snellere en meer effectieve oplossing voor het migratieprobleem dat zich hoe dan ook overal in West-Europa stelt.  Maar bovenal is het moreel gesproken de enige waardige keuze. In de visietekst van de ‘nieuwe’ Vlaams Belang Jongeren wordt alvast gepleit voor een solidaristisch maatschappijmodel en staat remigratie als optie ingeschreven. Dat stemt alvast hoopvol! De eerste stap is gezet.

Bert Deckers
Met dank aan Stijn Calle.

11:34 Gepost door Bert Deckers in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-06-09

GELEZEN: STEMMEN EEN DOODZONDE?

Onderstaande tekst is zeker de moeite om eens te lezen. Conclusies moet je zelf maar trekken.

Stemmen een doodzonde?
door Stijn Calle

http://www.bitterlemon.eu/pages/post.aspx?ID=76e8c25e-f93...

Hoe zinvol is stemmen? Mijn vriend Erik van Goor zei onlangs, in verband met de op til zijnde Europese verkiezingen: “Stemmen is een zonde waar je vergeving voor ontvangt; iedereen zegt c.q. 'stemt' namelijk wel eens wat verkeerds. Partijvorming is een zwaardere zonde. Het is zaaien van verdeeldheid. En zeker in een democratie is partijvorming en verdeeldheid zaaien een doel in zichzelf. Hier is zelfs geen sprake van een noodzonde, zoals de noodleugen of het stelen van een brood bij hongersnood, maar van het verheffen van de zonde tot een hogere waarde.”

Filosofisch gesproken is hiertegen niets tegen in te brengen. Het systeem van indirecte (parlementaire democratie) of directe (volksraadpleging) verkiezingen is als systeem gebrekkig. Maar hierin ligt niet de kern van het probleem. Deze situeert zich niet in de formele wijze waarop de beslissingen worden genomen - naar Aristoteles - door één persoon [monarchie vs. tyrannie], door enkele personen [aristocratie vs. olicharchie] of door alle personen [constitutionalisme vs. democratie]). Of in de methode waarmee beslissingen worden genomen: directe verkiezingen, indirecte verkiezingen, erfopvolging, meerderheidstelsel, evenredigheidstelsel. Het situeert zich in de concrete inhoud van de genomen beslissingen. Zijn deze beslissingen ‘goed’ of ‘kwaad’, in de religieuze zin van het woord, of ‘voordelig’ of ‘nadelig’ wat betreft het algemeen welzijn in sociologische zin van het woord? In het eerste geval is de vorm van het beleidsysteem verschillend - ofwel een monarchie, ofwel een aristocratie, ofwel een constitutioneel regime – maar de inhoud steeds hetzelfde en op het algemeen welzijn georiënteerd. In het tweede geval is de vorm van het beleidssteem opnieuw verschillend - ofwel een tyrannie, ofwel een olicharchie, ofwel een democratie - maar is de inhoud ervan steeds op het particulier welzijn van deze of gene deelgroep georiënteerd.

Vandaag de dag wordt enkel nog over de vorm en de methodiek gesproken, maar niet meer over het inhoudelijke aspect van de besluitvorming. Zijn er grenzen aan wat de (grond)wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht mag beslissen? Ja die zijn er, en juist in dit aspect komt het godsdienstige aspect een rol spelen. De godsdienst spreekt zich, terecht, niet uit over vorm en methode en laat dit over aan de creativiteit van de mens. Maar zij spreekt haar wel uit over de inhoud. Deze moet compatibel zijn met de blijde boodschap die positief geformuleerd stelt: “Bovenal bemin één God en bemin de naaste als uzelf” en negatief geformuleerd samenvalt met de Tien Geboden.

Ook heerst vandaag de dag bij elke verkiezing de vooronderstelling dat de vorm en de methode ingekaderd binnen een veiligheidskader, de rechten van de mens genaamd. Deze worden universeel en absoluut genoemd door de kinderen van de Verlichting. Vroeger was het morele kader de Tien Geboden. De kerk pretendeert evenzeer dat deze universeel en absoluut zijn. Sedert enkele decennia hebben de rechten van de mens de Tien Geboden radicaal vervangen.

Maar ondanks overlappingen tussen beide zijn de verschillen groter en fundamenteler. Beide ethische stelsels bieden niet dezelfde veiligheidsgaranties voor het algemeen welzijn of voor de menselijke persoon. Dit komt essentieel aan bod in het standpunt m.b.t. het menselijk leven. Volgens de Tien Geboden is dit leven heilig, volgens de rechten van de mens niet. Het eerste sluit abortus en euthanasia uit als moord. Het andere ziet dit als het toppunt van individuele vrijheid. Terwijl binnen de Tien Geboden elke inbreuk altijd en overal absoluut ontoelaatbaar wordt bestempeld, zijn de rechten van de mens uiterst relatief. Het relatieve recht op leven staat daar ver boven bijvoorbeeld het recht op briefgeheim of privacy, indien deze in conflict zouden komen. De rechten van de mens zijn een historisch product van het Verlichtingsdenken, zodat dat vanaf de 15e tot de 18e eeuw in West-Europa is gegroeid. Daar is niets absoluut aan en niets universeel. Een gedetailleerde studie van het ontstaan en de ontwikkeling doorheen de laatste drie eeuwen van deze rechten zal dit aantonen.

Binnen dit theoretische kader moet er gekozen worden. Daarenboven zijn er een aantal praktische landmerken binnen dewelke deze keuze wordt geconcretiseerd, in België. Met name het feit dat we in een particratie leven. Een particratie is geen synoniem van democratie, maar het is bijna overal een dagdagelijkse feitelijkheid. Particratie komt erop neer dat binnen een systeem van parlementaire democratie de kracht van de individuele stem van de individuele kiezer wordt afgeleid van een individueel kandidaat parlementslid, maar gekanaliseerd wordt naar een collectief partijapparaat dat wordt gecontroleerd door twee, tot drie mensen. De kiezers stemmen formeel voor een kandidaat op de lijst, maar deze stemmen worden door het systeem gerecycleerd richting collectiviteit. De lijstsamenstelling, de opvolgersoplijsting worden door het partijapparaat bepaald. Zij stellen steevast partijslaafjes aan die voor hun ganse levensonderhoud, en dat van hun gezin, totaal afhankelijk zijn van de goodwill van de partijleiding. Deze handelen niet uit algemeen, maar uit min of meerdere mate van particulier of zelfs individueel belang. Honderden regeltjes scheppen een klimaat van volledige afhankelijk en onderschikking. Principiële kandidaten worden zo goed als nooit verkozen en dienen enkel om stemmen van naiëf kiesvee te recycleren.

Stemmen is dus geen kwestie van doodzonde of niet. Het geloof laat toe aan dit systeem deel te nemen als vorm of methode van besluitvorming. Het is namelijk een gevolg van de menselijke creativiteit en vrijheid om binnen de staat het zaakje te organiseren naar eigen inzicht en vermogen. Stemmen is echter wel een doodzonde wat de inhoud aangaat. Eenmaal uitgemaakt dat men kan deelnemen moet een katholiek op zoek gaan naar een kandidaat die belooft te handelen in overeenstemming met de eeuwige zedenwet. Als deze er niet zou zijn, dan kan men in de praktijk niet overgaan tot het uitoefenen van zijn stem. Daarenboven, in België is het stemmen op individuen een naïeve fictie. Particratie zorgt ervoor dat alles altijd en overal door één of twee partijleiders wordt bepaald. Dus moet een kiezer op zoek naar een partij wiens programma in overeenstemming is met de eeuwige zedenwet. Slechts als deze er is, kan men overgaan tot een praktische stem. In België zijn er meerdere partijen die hiervoor in aanmerking komen. Maar da’s zeker niet de laatste hindernis die een katholieke kiezer moet nemen. Hij moet verder ook zijn verstand gebruiken. Een symbolische stem is enkel verantwoord in het geval dat er geen enkele in aanmerking komende partij kans maakt op enige representatie. Dan kan men symbolisch stemmen, maar evengoed niet stemmen. Zijn er meerdere van dergelijke partijen die in aanmerking komen op enige representatie, dan is er een feitelijke keuze tussen deze partijen. Maar als er slechts één partij is die in aanmerking komt voor enige representatie en een andere partij die hiervoor niet in aanmerking komt, dan ik de keuze opnieuw vlug gemaakt. Een stem uitbrengen is slechts dan nuttig als deze nadien zich vertaalt in parlementaire vertegenwoordiging. Want op dat moment is het uitbrengen van een symbolische stem een daad van luxe en overdaad.

12:34 Gepost door Bert Deckers in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-05-09

HET DEMOCRATISCH GEHALTE VAN DE OPEN-VLD...

Beste vrienden, onderstaande tekst haalde ik van Facebook. Lees even mee. Deze vrouw kreeg een 'vriendschapsverzoek' zoals dat heet op Facebook van Brussels volksvertegenwoordiger Erland Pison. Zij was daar duidelijk niet mee gediend en plaatste dan maar onderstaande tekst (de weergave van haar mailverkeer met Erland) op haar persoonlijke Facebook-pagina. Lees en geniet. De domme arrogantie druipt er van af! A ja, klein detail, deze vrouw staat op de tweede plaats van één van de vele lijsten bij de komende verkiezingen voor de Open-vld...



Het Vlaams Belang en de democratie: altijd lachen geblazen!Delen
26/05 om 1:14
Beste vrienden, zelden post ik mijn conversaties met wanhopig zoekende mannen op het net, maar deze is toch te leuk om jullie te onthouden. Ene Erland (nomen est omen zou ik zeggen) doet me deze morgen een hoffelijk aanzoek, oftewel een "friend request" zoals men dit heden ten dage pleegt te noemen in authentiek Vlaams.... Weliswaar met een oprechte boodschap: hij is kandidaat voor de komende verkiezingen voor het Brussels Parlement en is op zoek naar Vlaamse vrienden in Brussel! Eerlijkheid heb ik al altijd op prijs kunnen stellen, ja. Maar een deftige liberale jongedame is zelden gecharmeerd door Vlaamsche knechtjongens die bruusk met de deur in huis vallen. Dus luidde mijn antwoord als volgt:

Ik denk niet dat we ooit vrienden zullen worden, meneer Pison, en ik wens jou steeds minder vrienden toe. Als er straks in het Vlaams Parlement voor Brussel een VBer minder zal zetelen, zal dat dankzij mijn onophoudelijke inzet zijn om uw ploeg van gestoorde übermenschen wind uit de zeilen te nemen.
Ann Brusseel
2de plaats Vlaams Parlement - lijst 11 - Open vld

Niet zeer subtiel, inderdaad, bescheiden evenmin. Maar mijn bedoeling is duidelijk mijn grenzen te stellen. We zeggen het dagelijks aan minderjarigen die chatten: kom je gore venten tegen met foute bedoelingen, zwier ze dan METEEN uit je chatbox!! Gaat het hier over een mening? Nee! MIJN GRENZEN, punt. Maar hoe draaien die nette VBers het, die een mooie affiche gemaakt hebben met een schattige golden retriever, zo blond als Marie-Rose Morel (toen ze nog haar had)? Denk je nu dat die dekselse Erland iet of wat van zijn über-sokjes geblazen was? No way! hier komt ie:
Dag Ann,
Bedankt voor je berichtje. Ik zie dat je ook politiek actief bent. Persoonlijk vind ik dat altijd knap in deze tijden van onverschilligheid. Beter een mening, dan geen mening. En is democratie niet net een georganiseerd meningsverschil? Veel succes in de verkiezingen alleszins!
vriendelijke groeten,
Erland

Fascisten en de democratie, verhaal van middel en doel. Tijden van onverschilligheid? Bullshit. Iedereen heeft wel zijn / haar zorgen, dat is me tijdens de voorbije campagneweken al opgevallen. Wanneer het Vlaams Belang het over de meerwaarde en de noodzaak van de democratie heeft, huiver ik altijd. De retoriek, de massapsychologie, de gigantische leugen.... MIJN MISSIE NR 1 VOOR 7 JUNI: HET VLAAMS BELANG EEN KOPJE KLEINER MAKEN! HELP MIJ AUB MEE!!

Liefs,
Ann

Om de reacties te volgen (die om de vijf minuten stasigewijs gecensureerd worden) klik hier: http://www.facebook.com/note.php?note_id=194544070520&...

10:37 Gepost door Bert Deckers in Politiek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-05-09

CAMPAGNE TEGEN CRIMINALITEIT

15:04 Gepost door Bert Deckers in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-04-09

HET PROCES WILDERS

Naast het artikel dat ik schreef voor Vrij Vlaanderen van VBJ en dat ik vorige week op mijn blog plaatste had ik voor datzelfde partijorgaan ook nog een vraaggesprek met Prof. dr. Hans Jansen. Wie hij is verneem je hieronder. Veel leesplezier!

HET PROCES WILDERS
Vrij Vlaanderen sprak met arabist en Professor Doctor Hans Jansen

Filip Dewinter bestrijdt al jaren met gevatte argumenten de islamisering van Europa waarmee hij de Europese identiteit wil beschermen. De strijd tegen de islamisering is echter een fenomeen dat zich niet enkel manifesteert in Vlaanderen. Onze buurlanden hebben minstens even hard te kampen met deze veroveringsgezinde godsdienstige ideologie. In Nederland is dé tegenstander van de islamisering ongetwijfeld Geert Wilders. Hij poogt met zijn Partij voor de Vrijheid (PVV) om de Nederlandse geesten te winnen voor de strijd tegen de islamisering. Geert Wilders wordt in zijn strijd achter de schermen bijgestaan door verschillende ‘islam-kenners’. Eén van die mensen, Professor dr Hans Jansen (1942) is Arabist. Hij heeft Arabisch en Semitische talen gestudeerd in Amsterdam, Leiden en Cairo. Jansen is een veelgevraagd commentator bij radio- en televisieprogramma’s als NOVA, Pauw & Witteman, en RTL Nieuws. Aan de Universiteit van Utrecht is hij hoogleraar geweest voor ‘het hedendaagse Islamitische denken’. Naast zijn academische carrière heeft hij in het Midden-Oosten tal van nevenactiviteiten ontplooid, onder andere voor het Rode Kruis in Irak in 1990. Hij heeft zo goed als alle landen in het Midden-Oosten wel eens voor langere of kortere tijd bezocht, en bijna vier jaar in Cairo gewoond, waar hij van 1979 tot 1982 het Nederlands Instituut in Cairo geleid heeft.

Bert Deckers sprak voor Vrij Vlaanderen met Prof. dr Jansen over het proces dat tegen Geert Wilders loopt, over de radicale en gematigde islam en over het bondgenootschap tussen Christenen en Joden in de strijd tegen de islam.

Geachte heer Jansen, in Nederland loopt momenteel een proces tegen de heer Wilders. Kan u ons uitleggen wat de aard van dit proces is?

De aard van het proces is een poging van de Nederlandse elite om de vrijheid van meningsuiting te verkleinen, sterker nog, te laten verdwijnen. De vraag van de advocaat van Geert Wilders is om de Hoge Raad het besluit van het Hof dat beveelt om Wilders te laten vervolgen te laten vernietigen. De Hoge Raad zegt dat men wel mensen kan beledigen maar geen abstracta. Over het Marxisme, het Christendom en de Islam mag je zeggen wat je wil maar over Marxisten, Christenen en Moslims mag je niet zeggen wat je wil omdat dit als een belediging zou kunnen opgevat worden. Het bevel van het Hof stoelt op louter politieke argumenten. Dit maakt het des te pijnlijker.

Ik weet nog goed dat Wilders had gezegd dat de Koran verboden moest worden. Toen ik daarover naar een uitzending van Nova werd uitgenodigd, zat ik daar samen met de advocate die de bewuste klacht tegen Wilders had ingediend. We zaten daar met een kopje koffie in een voorbespreking en ik vroeg aan die vrouw: “Als er nou in de Koran zou staan: dood de ongelovigen waar je ze maar vinden kunt, dan zou Wilders toch wel een punt hebben dat hij tegen dat citaat een bezwaar maakt?”  Zegt die advocate: “Ho ho ho! Maar dat staat niet in de Koran! Als dat in de Koran stond hadden we dat allang gehoord!” Wel, dat citaat staat dus drie keer in de Koran! Die mevrouw weet er dus helemaal niets van af. Het is natuurlijk zo dat de dingen waar de Koran toe oproept al bij wet verboden zijn, dus waarom zou je dat boek nog eens moeten verbieden? Het proces op zich kan wel eens lang gaan duren en zelfs in de vergetelheid geraken omdat Wilders hier uiteraard electoraal enorm van profiteert want ook mensen die het er maar half mee eens zijn roepen nu: “Ja, hoor eens! Wilders heeft vrijheid van meningsuiting, dat is me meer waard dan wat dan ook!”

Is het de bedoeling om Wilders financieel dood te maken?

Ik denk van wel. Procederen is natuurlijk duur en zeker als het lang duurt. De uiteindelijke bedoeling is natuurlijk het demoniseren van Wilders. Hem aan het volk proberen te presenteren als een volslagen gek. En ik denk niet dat het gaat lukken via het proces. De Nederlandse justitie is ongetwijfeld de beste die er in het Koninkrijk der Nederlanden te vinden is, maar er zijn toch wel wat problemen mee. Ik denk dat het vertrouwen van de Nederlandse bevolking in justitie niet groot genoeg is om Wilders via deze weg te demoniseren. Integendeel.

Men wil met andere woorden Wilders persoonlijk treffen?

Inderdaad. De partij van Wilders heeft geen partijfinanciering. Zij hebben dat geweigerd. Dus op dat gebied zit Wilders veilig. Maar omdat hij een stemmenmagneet is wordt hij als een gevaar aanzien. Hij heeft geen partij maar hij heeft wel kiezers.

Is het te vergelijken met het proces tegen de drie vzw’s van het Vlaams Blok die veroordeeld werden voor racisme waardoor het Vlaams Blok zich moest omvormen tot het Vlaams Belang?

Juridisch is het verschil natuurlijk enorm. Maar de elite in Nederland kan zijn bloed wel drinken. Die beschuldigen hem bij voorkeur voor racisme. Die proberen ook allerlei vergelijkingen met de tweede wereldoorlog te trekken waarbij Wilders dan in de rol van de Nazi’s wordt geplaatst. En dat vind ik persoonlijk buitengewoon onfair en ik denk dat iedereen in Nederland dat onfair vindt. Hitler heeft niet alleen gedachten gehad, maar die heeft ook dingen gedaan en daar is bij Wilders geen sprake van. Ik was eens op een debat in Nederland waar er een redacteur was van een Vlaamse krant, Yves was zijn naam (Yves De Smedt van De Morgen nvdr.) en hij opende het gesprek met de opmerking dat Wilders en Mohammed Bouyeri, de moordenaar van Theo Van Gogh, even erg waren. Ik nam een slokje van mijn wijn en vroeg hem: “Wie heeft Wilders dan wel vermoord?” en hij zei me “Nee nee, dat heb ik niet gezegd....” en ik zei hem dat ik toch wilde weten welke moord Wilders ooit gepleegd had. Hij nam uiteindelijk zijn woorden terug en toen het debat eenmaal bezig was heeft die dat ook niet meer in het debat gegooid.

Is het een politiek proces of een juridisch proces?

Het is het meest zuivere politiek proces dat ik ooit gezien heb. Dit gaat om een opiniedelict van iemand die geen bloed aan zijn handen heeft. Terwijl de opponenten in het proces wel bloed aan hun handen hebben. Er zijn geen woorden voor.

Je sprak over een islamitische voorhoede. De radicale islam zou de gematigde islam als voorhoede gebruiken om voor de radicale islam de weg van de verovering van Europa voor te bereiden. Leg dit eens uit?

Er is een heel mooi voorbeeld van een cabaretier in Nederland. Hij maakte in zijn voorstelling een paar grappen. Niet eens over de islam, maar over de moord op Theo Van Gogh. Toen werd hij ertoe gebracht om in de moskee te gaan praten over de vraag of je al dan niet grappen mag maken over de islam en alles daar rond. De woordvoerder van die bewuste moskee zei dat zoiets natuurlijk niet mocht en dat wie grappen maakt over de profeet moest gedood worden. Toen vroeg die cabaretier: “Maar wilt u mij dan doden?” de man reageerde doodleuk: “Neen hoor, daar heb ik de radicalen voor.”

Dat was zeg maar een ‘gematigde’ moslim die eigenlijk precies hetzelfde zei als de radicale moslims, alleen had hij geen zin om zijn leven ervoor te verknallen. Het komt er op neer dat de gematigden de radicalen gebruiken om de kastanjes uit het vuur te halen. En die radicalen die voelen zich dan op hun beurt de elite, zeg maar de uitverkorenen en die hebben in de hemel dan ook het recht op een plaatsje op de voorste rij. Wij Europeanen denken echter niet op die manier.

Kan de islam in Europa imploderen volgens u?

Naast de gematigde leiders die misbruik maken van die offers die de radicalen dan brengen heb je natuurlijk ook ontzettend veel moslims die uit willen treden. Bij een religieuze beweging heb je altijd een normaalverdeling. Dus ja. Als die afvalligen uit de kast durven te komen dan zou het afgelopen zijn met de islam in Europa. Maar dat durven ze niet omdat ze weten hoe hard de radicale moslims zullen toeslaan als ze dat doen. Ayaan Hirsi Ali heeft dat vele malen horen zeggen: “Als die afvalligen niet durven uit de kast komen, dan zijn jullie in Europa het haasje.” En ik weet niet hoe groot die kans is dat ze uit de kast komen, maar ik hoop wel dat het gebeurt. De moeilijkheid is dat wanneer het gebeurt dat de omgeving zo afwerend reageert. Het is zoals die moslim die met een Nederlandse collega op een vrijdag na het werk meegaat om een borrel te nemen. De Nederlander zegt: “Wat met je Mohammedaanse geloof? Jij mag toch niet drinken?” Wel kijk, die moslim is dan op de goede weg en dan gaat die Nederlander hem in feite op zijn geloof terugroepen! De Nederlander zou de moslimcollega moeten prijzen omdat hij eveneens een glaasje wijn wilt. Dat is namelijk een deel van het uit-de-kast-komen proces.

Wordt de islam in Europa gestuurd vanuit de Arabische wereld?

De radicale islam in Europa is eerder een spontane beweging. Twintigers stellen zich radicaler op dan de veertigers die dan weer op hun beurt de gematigde leiders gaan spelen. Uiteraard krijgen de Europese moskeeën pakken geld uit Saoudi-Arabië, Soudan en andere islamstaten terwijl deze landen het niet toelaten dat Westerse landen geld steken in bijvoorbeeld een Christelijke geloofsgemeenschap bij hen. Daar heerst namelijk een absoluut verbod op godsdienstvrijheid.

Je maakt net als Filip Dewinter geen enkel onderscheid meer tussen de zogenaamde gematigde en radicale moslims. Een moslim is een moslim.

Ik denk dat de gewone moslims niet zoveel kwaad doen, net zomin als de gewone katholieken kwaad doen. Maar wie wel kwaad kan doen, dat zijn de bisschoppen, de kardinalen of de paus, die kunnen vervelende dingen doen waar de gewone mensen last van kunnen hebben en dat geldt voor de islam natuurlijk net hetzelfde. Van de gewone moslims heb je niet gauw last maar waar je wel last van kunt hebben is van de vertegenwoordigers van bepaalde moslimgroepen die bepaalde zaken komen afdwingen zoals subsidies, bepaalde regels zoals het eten van halal en ga zo maar verder. Want dit zijn de vertegenwoordigers van de zuivere islam. Als we het over de Kerk hebben weet iedereen het verschil tussen de gezaghebbenden en het gewone volk. De islam heeft officieel geen gezagsorgaan maar zij hebben in de praktijk wel een elite die een ongelooflijk grote mond heeft! Die elite, of voorhoede van beroepsmoslims, dàt is de bron van de spanningen in de maatschappij en die mensen zijn gevaarlijk voor de moslims die zelf een mening willen formuleren of die willen uittreden.

Gelooft u in assimilatie?

Ik denk dat bijvoorbeeld bij Marokkanen het Marokkaan zijn weg schrompelt, maar er is dan weer die zogeheten elite die er voor zorgt dat het gevoel van Marokkaan zijn terug naar boven komt. Ik geloof wel in assimilatie, ja. Het is echter de moslimelite die met opgeheven vinger de assimilatie tegengaat. En dat is te begrijpen want vanaf het ogenblik dat geen enkele Marokkaanse Nederlander nog moslim is verliest de moslimelite zijn macht en greep op die gemeenschap.

Het argument dat wij een Joods-Christelijk verleden hebben wordt geregeld aangehaald wanneer de vraag wordt gesteld waarom het niet storend is dat bijvoorbeeld de Orthodoxe Joden traditionele symbolen en kledij dragen. Welke argumenten zou u aanhalen wanneer het over een Joods-Christelijk bondgenootschap tegen de islamisering gaat?

Zowel in het jodendom als in het christendom geeft het een grote prestige als je schulden bekent, als je fouten toegeeft. Bij de joden heb je de grote verzoendag waar tientallen keren wordt geroepen ‘ik heb iets fout gedaan’, ‘ik heb gezondigd’ en ga zo maar door en in het christendom begint elke misviering met de schuldbelijdenis. Het schuld bekennen is een essentieel onderdeel in de joods-christelijke gemeenschap.  Bij de islam is dit onbestaande. Dat doet niemand. Daar bestaat geen schuldgevoel. De vliegtuigcrash onlangs met dat Turks vliegtuig was daar een perfect voorbeeld van. De Turkse vliegmaatschappij waar het vliegtuig toe behoorde ontkende in alle toonaarden dat zij schuldig waren voor de crash, terwijl het vrij duidelijk is dat zij wel schuldig zijn.

Nu concreet. Waarom stoort u zich aan de hoofddoek bij moslima’s en niet aan de typische zwarte klederdracht van de Orthodoxe Jood?

Omdat die Orthodoxe Jood vindt dat hij in het zwart gekleed moet zijn omdat hij een Orthodoxe Jood is en die moeit zich niet met de andere mensen. Terwijl moslims vinden dat andere mensen de voorschriften van de islam moeten volgen. Bijvoorbeeld niets bloot tonen op straat. Een ander groot verschil is het feit dat de Joden hun godsdienstig wetboek steeds ondergeschikt achten aan de wetten van het land waarin ze verblijven. Dat is met de moslims uiteraard net omgekeerd. Zij vinden dat het nodig is om de plaatselijke wetten aan te passen aan de Sharia, het wetboek van de islam.

Professor, hartelijk dank voor het bijzonder leerzame gesprek.

10:04 Gepost door Bert Deckers in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-04-09

Jongerencultuur anno 2009: Deel 2

Globalisering:
de oorzaak van vele kwalen!

De verengelsing is echter een rechtstreeks gevolg van de toenemende globalisering van de wereld. En het is niet te verwonderen dat wij als jongeren ons daar door laten meeslepen. In januari verscheen er een rapport waaruit bleek dat België het meest geglobaliseerde land ter wereld zou zijn. Dit is voor ons Vlaams-nationalisten natuurlijk even slikken maar het zou ons niet mogen verbazen gezien de inspanningen die de tegenstanders van de identitaire waarden en normen hebben geleverd om de multiculturele maatschappij op te dringen. Multicultuur en globalisering zijn namelijk twee handen op één buik.

Wie gelooft dat het de bedoeling is van de multiculprofeten om verschillende culturen naast elkaar te laten leven is eraan voor de moeite. Het enige wat ze willen is het creëren van een soort uni-cultuur. Men neemt alle culturen samen, schudt ze eens goed door elkaar en als resultaat krijg je een mix van vanalles en nog wat. De multiculaanhangers die op partijen als Groen! of SP.a stemmen zouden het liefst van al willen dat die uni-cultuur het meest lijkt op de culturen die komen uit Afrika, Azië en Latijns-Amerika. De originele bedenkers van de multiculturele filosofie hebben echter een andere eindvisie voor de multiculturele maatschappij in gedachte.

Voor deze liberalen en kapitalisten moet er simpelweg een massamaatschappij tot stand gebracht worden waarin alles uitgaat van het principe van de consumptiemaatschappij. Het creëren van een maatschappij waar veel geld verdienen tot levensdoel wordt verheven.

Globalisering en jongeren

In onze eigen leefomgeving zijn steeds meer en meer zaken onderhevig aan de globalisering. De taal is er slechts één van. Maar kijk maar eens rondom je. Van kledij tot eten en muziek, het zijn allemaal zaken waar de doorsnee jongeren niet stil bij staan en waar wij als Vlaams Belang Jongeren juist wél stil bij zouden moeten staan!

We gaan als jongeren bijna allemaal weleens eten bij de McDonalds of de Quick, velen onder jullie drinken naast de liters Coca Cola eveneens nu en dan een koffie van Starbucks. We dragen quasi allemaal een jeansbroek, trouwens één van de eerste ambassadeurs van de globalisering samen met Coca Cola. Wat muziek betreft luisteren velen onder jullie naar de zoganaamde R&B, Hip-Hop, Reggea en ga zo maar door. Wie in het weekeinde uitgaat, die vindt haast geen enkele plaats meer waar je gespaard blijft van deze ‘geglobaliseerde’ muziek. Is het trouwens toeval dat deze drie vernoemde muziekstijlen gedomineerd worden door zwarten en Arabieren? Uiteraard niet, want de massa-immigratie is eveneens een rechstreeks gevolg van de globalisering. Resultaat: waar je ook gaat, het is uiteindelijk overal hetzelfde. En dit is het opzet van de globalisering. De wereld zo maken dat iedereen zich overal ‘thuis’ voelt. Maar dat is natuurlijk bedrog!

De maakbaarheid van de maatschappij is een - gevaarlijke - utopie. Het is net de eigenheid van je woonplaats die je het gevoel geeft dat je jezelf ergens ‘thuis’ voelt. En die woonplaats dat kan je eigen huis of appartement zijn maar dat is zeker ook de gemeente of de streek waarin je woont. Voor ons nationalisten is het dan ook van cruciaal belang dat we die eigenheid niet laten aantasten. Het principe van ‘eigen volk eerst’ heeft met niets meer of niets minder te maken dan met het in stand houden van die eigenheid.

De proef op de som

De vraag is natuurlijk of we nu moeten ophouden met jeansbroeken te dragen of naar de McDonalds te gaan. Facebook is trouwens een globalisering op maat van de multimedia samen met de iPhone en de Blackberry. Moeten we deze zaken dan ook laten schieten? Natuurlijk niet. Maar we moeten er ons wel van bewust zijn dat de globalisering niet de bovenhand mag krijgen in ons doen en laten. En we mogen zeker de globalisering niet in de hand werken. Zo ver als we kunnen moeten we ons tegen alle vormen van globalisering blijven verzetten. En dat begint bij het respect voor onze eigen taal maar gaat dus verder dan dat.

Wanneer we bijvoorbeeld te horen krijgen dat er een Starbucks zal geopend worden in Vlaanderen dan moeten we dat niet toejuichen maar moeten we daar kritisch tegenover staan. De ‘massa’ ziet het gevaar van Starbucks als ambassadeur van de globalisering niet in, maar wij als nationalisten wel! En als wij zouden zwijgen dan is de stilte compleet en kan de globalisering rustig zijn gang gaan. En wees nu eerlijk, ga je graag eens rustig met vrienden eten in een klassiek en pitoresk retaurantje of heb je liever de drukte van een fastfood keten? Groepen als Gorki, Clouseau, Laïs, en anderen, zijn die per definitie slecht of saai omdat ze in het Nederlands zingen? Is het daarom dat ze volle Sportpaleizen of andere zalen vullen? Ik denk het toch niet?! Wat deze groepen zelfs een ‘huiselijker’ gevoel geeft is net het feit dat we ons met hen verbonden voelen... door de taal waarin ze zingen.

Je staat er niet bij stil, maar het is wel een feit. En over smaken en kleuren valt niet te twisten, maar neem gerust voor jezelf eens de proef op de som.

Klik op de afbeeldingen voor een groter formaat.



09:53 Gepost door Bert Deckers in Politiek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 9 Volgende